Morgen ligt ‘ie bij de lezer op de mat: de cv•koers van februari 2012. Het is het eerste nummer waar ik als hoofdredacteur aan verbonden ben. In een situatie waarin alles nieuw is, is het verleidelijk om meteen allerlei veranderingen in gang te zetten. Tegelijkertijd hechten lezers juist aan een herkenbaar blad, dat er niet elke maand uitziet als een experiment. En ook wij, als nieuwe redactie, zullen eerst eens aan elkaar en aan het bladstramien moeten wennen.

Daarom kiezen we ervoor niet ineens alles te veranderen, maar per maand drie punten te pakken waar verbetering mogelijk is. Vervolgens horen we natuurlijk graag van lezers of de veranderpunten ook verbeterpunten blijken te zijn!  Zie hier de veranderpunten die in het februarinummer zaten:
 
Vorm
Qua vorm zijn er in het februarinummer een aantal kleinere wijzigingen doorgevoerd. Zo eindigt elk verhaal nu met een rood balletje met een wit pijltje naar links. Een subtiele afsluiter van elk verhaal.
 
Ook nieuw is de kleur van het woord cv.koers onderaan de pagina. Die is rood gemaakt. In zijn algemeenheid zal de presentatie wat zakelijker dan voorheen zijn. Meer wit, minder kleurige, frivole lettertypes. Maar als het verhaal er om vraagt, zullen we qua beeld natuurlijk blijven  uitpakken. Zie bijvoorbeeld de prachtige panoramafotografie van Eljee bij het verhaal ‘Hoe God verscheen in Jorwerd’ .
 
Inhoud
Het veranderpunt qua inhoud in het februarinummer is het veranderen van cv-inspiratie (vier foto´s met inspirerende teksten aan het begin) in cv-entree. Het concept: een fotograaf of kunstenaar die een beeldverhaal in vier delen vertelt. Thematisch heeft het beeldverhaal een inhoudelijke link met een artikel, later in het blad. Zo willen we het goede van cv*inspiratie (vier fraaie foto’s als opener) behouden en tegelijk meer samenhang tussen de foto’s en de rest van het blad aanbrengen.

In het februarinummer ging fotograaf Samuel Otte (www.samuelotte.nl) voor ons een dag de trein in om sporen van ‘publieke liefde’ te ontdekken. Dit is ook de titel van het prikkelende essay van Govert Buijs, in hetzelfde nummer. We horen graag wat lezers denken van het resultaat!
 
Rubrieken
We hebben in het winternummer de rubriek met het feuilleton – laatste pagina’s - afgesloten. Het februarinummer kwam iets te vroeg om met een goed alternatief te beginnen. Vanaf het maartnummer zal er een mooie rubriek op deze laatste pagina’s.
 
Geen rubriek, maar wel gewijzigd is de inhoudsopgave. Vormgever Peter Jansen heeft door een paar slimme keuzes ervoor gezorgd dat deze pagina’s doen wat ze moeten doen: overzicht bieden. Tegelijk hebben we ervoor gekozen de introteksten bij de verhalen korter en prikkelender te maken. Zo willen we van deze pagina’s een echt verleidelijke voorproef van het blad maken.

Ook nieuw: QR-codes
Een van de veranderingen in het blad, is de toevoeging van QR-codes. We doen dat niet bij elke cd-recensie, maar vooralsnog alleen bij de artikelen over muziek. Een foto van de besproken artiest of band is mooi, maar het gaat natuurlijk om de muziek. Het even kunnen beluisteren van een nummer voegt daarom wel wat toe.

QR-apps kun je eenvoudig downloaden. QR Reader voor iPhone of QRDroid voor Android-apparaten bijvoorbeeld. Je scant de codes, klikt op de link die wordt weergegeven en luistert naar een liedje bij het interview Een aardige toevoeging, zo leek ons, maar we horen graag of je er ook gebruik van maakt.

Wat zijn velen van ons eigenlijk zielig: altijd en immer op zoek naar erkenning, complimenten en helemaal in de ban van getallen, prijzen, volgers, fans en facebook-likes. Van ouderling tot jeugdwerker. “Wat? Vijftig jongeren in je jeugdgroep? Hoe doe je dat?!” 

Je weet het best: je identiteit ligt heus niet in wat je doet, maar in wie je bent. Je bent niet wat je doet, maar je doet wie je bent. Ja, ja, ja, we weten het best. En toch: we zijn ongelooflijk in de ban van het getal. Ik heb daar wel last van, in ieder geval. Hoeveel volgers heb ik? Hoeveel ‘likes’ op Facebook? Hoe doet mijn blad het? Hoe lopen mijn cd’s? En waarom…? Stop! Anselm Grün spreekt zelfs over de ‘zonde van het vergelijken’. En hij heeft gelijk. Vergelijken maakt werkelijk doodongelukkig en is ten diepste gewoon niet goed. God moet veel verdriet hebben van het feit dat zijn kinderen zo met elkaar en zichzelf bezig zijn, waarin afgunst en jaloezie vaak de boventoon voeren. Velen horen het regelmatig in de kerk: ‘Zet uw zinnen niet op het huis van een ander, en evenmin op zijn vrouw, op zijn slaaf, zijn slavin, zijn rund of zijn ezel, of wat hem ook maar toebehoort.’ Vrij vertaald: wees niet jaloers op dat wat van een ander is: huis, succes, volgers en misschien wel eehm…. de iPad2.

Zoek het niet in cijfers, maar in diepte! Dat was ook de boodschap van Maurits Roose, jongerenwerker bij LEF, onderdeel van de Navitators. Hij gaf vorige week vrijdag een zeer boeiende workshop voor jongerenwerkers, tijdens Studiedag Re-search & Re-act. “Als ons jeugdwerk klein is, denken we al snel dat we het niet goed genoeg doen. We denken te veel in kwantiteit en te weinig in kwaliteit, offer geen diepte voor breedte!”

Jezus zelf zocht het ook niet in de breedte, maar in de diepte, aldus Roose.  “Jezus werd gevolgd door een grote groep mensen, maar Hij koos er twaalf uit om mee verder te gaan en uit die twaalf personen later weer drie.” Met andere woorden: wil je jongeren echt discipelen, dan gaat het niet perse om grote groepen, maar om diepte. Maurits begrijpt dan ook werkelijk niet waarom sommige jongerenwerkers de doelstelling hebben om te groeien in aantal jongeren. “Je mag met jongeren de diepte in, ook al is het maar een klein clubje: help ze om te groeien in karakter, in hun gebedsleven, in het zich eigen maken van de Bijbel.”

Niet spreken maar zijn

En dan is niet zozeer belangrijk wat je zegt, maar wie je bent, benadrukte Maurits Roose. Van zijn eigen jeugdleider herinnerde hij zich welgeteld twee dingen: 1. Dat hij altijd pepermuntjes bij zich had; en 2. Hoe hij was: hoe hij sprak over z’n gebedsleven en hoe hij thuis met z’n vrouw en kinderen omging. “Hij was echt een voorbeeldfiguur.”

De kerk mag best hogere doelen stellen aan jongeren, zei Maurits. Het doel moet niet zijn: hoe houden we ze bij de kerk en het liefst nog met een taakje. “Het doel moet zijn: Jezus. We willen jongeren vormen, zodat ze meer en meer gaan worden zoals Hij.”

 

Vannacht won Mitt Romney, een van de republikeinse presidentskandidaten, de voorverkiezingen in Florida. Is de race gelopen, of zal het Newt Gingrich nog lukken zich terug te vechten?

Romney bleek vannacht, na het tellen van 95 procent van de stemmen, 46 procent van de kiezers in Florida achter zich te hebben. Zijn grootste rivaal, Newt Gingrich, moest het doen met slechts 32 procent. Rick Santorum en Ron Paul hebben met respectievelijk 13 en 7 procent van de stemmen geen schijn van kans.  

Het gaat dus tussen Romney en Gingrich. Tussen de mormoonse pragmaticus, die als evangelist successen boekte in Frankrijk, en de katholieke bekeerling met zijn turbulente huwelijksleven. Wie zijn deze mannen en wat maakt hen zo populair? In het februarinummer van cv•koers een dubbelportret. Je vindt het hier.

Vorige week blogde ik over ‘volwassen geloof’ en de manier waarop ik dat thema terug wil laten komen in cv•koers, naar aanleiding van het antwoord op de vraag waar cv•koers aan kan bijdragen. Deze week: wat bedoel ik met het tweede deel van deze zin: een betrouwbaar getuigenis?

Een van de grote thema’s in christelijk Nederland is tegenwoordig de vernieuwing van gelovigen en gemeentes. Woorden als ‘missionair’ en ‘kerkvernieuwing’ vielen 10 jaar terug nog nauwelijks, maar zijn nu al een poos op ieders lippen. Ook cv•koers schreef er regelmatig over.
 
Dat zijn op zich allemaal goede ontwikkelingen, maar volgens mij is deze trend maar één deel van het verhaal. We kunnen ons als christenen ook wel eens verliezen in alle mooie plannen en modellen. Of ons volkomen blindstaren op het verbeteren van onze zichtbaarheid.
 
Zichtbaarheid is belangrijk, maar geloofwaardigheid en betrouwbaarheid zijn dat misschien nog wel meer. Ga maar na: wat de Rooms Katholieke kerk wordt verweten in het hele misbruikdossier is niet eens per se de omvang van het misbruik (‘dat hadden wel al wel gedacht’), maar vooral de gebrekkige manier waarop er in de afgelopen jaren gereageerd is. De betrouwbaarheid van alle gelovigen heeft hierdoor een flinke knauw gekregen.
 
Onlangs werd bekend dat kerken het minst vertrouwde instituut van Nederland zijn. Nog maar één op de drie Nederlanders noemt de kerk een betrouwbare club.  Voor onze journalistieke agenda betekent dit gegeven: nuchter en eerlijk kijken naar geloof & kerk zijn, zonder zó nuchter te worden dat je God zelf uit het oog verliest. Hoopvol schrijven over de toekomst van Gods kerk en de opbouw van ons geloof, zonder in illusies en ideaalplaatjes te blijven steken.
 
Hoe pakt dat uit in de praktijk?
We zullen zeker stukken blijven plaatsen over kerken die het ‘goed doen’ of over inspirerende christenen. In ons volgende nummer besteden we bijvoorbeeld ruim aandacht aan initiatieven in dorpsgemeentes. Tegelijk willen we ook – méér dan voorheen – onze blik richten op waar het mis gaat. Op het zendingsveld, bijvoorbeeld (zie de reportage over de charismatische organisatie Trin). Maar zeker ook op het microniveau in bijvoorbeeld al die kerken waar de gemeente bijvoorbeeld met de predikant botst of waar het ‘heilige moeten’ omslaat in drammerigheid en teleurstelling.
 
Mensen zijn niet perfect en organisaties al helemaal niet. Door ons journalistieke licht te laten schijnen, ook op plaatsen waar het schuurt, hopen we uiteindelijk juist meer van God’s licht in deze wereld te zien.
 
Over het derde deel van de inhoudelijke doelstelling blog ik vrijdag 10 februari verder. Volgende week vrijdag op cvkoers.nl: wat zijn de meest zichtbare veranderingen in het februarinummer van cv•koers dat vrijdag 3 februari op de mat valt? Een inkijkje, ook voor niet-abonnees.

Jazeker, we kunnen ons christelijk geloof verwoorden, belijden en zelfs verdedigen. Maar soms spoort God ons aan om niet te spreken, maar te doen door gewoon iemand te helpen. Wat de overeenkomst is tussen Tiemen Westerduin, die rommel op een grasveldje opruimt en stichting Present, die groeit als kool? Antwoord: ze geven hulp. 

En zo kan het zijn dat je deze week op één spread van het Nederlands Dagblad in twee verschillende artikelen tussen de regels doorleest dat christenen – met de spreekwoordelijke voeten in de modder – gewoon een handje helpen.

In een verslag van de Jeugdleidersconferentie van afgelopen weekend lezen we dat Tiemen Westerduin, leider van een interkerkelijke tienergroep uit Nunspeet, geconfronteerd wordt nogal wat rommel op een grasveldje: lege blikjes bier, energydrank en een strip uitgedrukte pillen, hoogstwaarschijnlijk achtergelaten door jongeren. Wat gebeurt er met Westerduin? Is er ergernis? Zijn er stille verwijten? Niets van dit alles, zo vertelde Westerduin afgelopen zaterdag tegen zijn gehoor, meldt het Nederlands Dagblad. Dit was zijn reactie: “Er brak iets in me. Tieners zoeken geluk, maar ze weten niet hoe. Ze maken zichzelf kapot. Het was alsof God tegen me zei: ‘Ruim hun rommel maar eens op, dan zie je waar ze mee zitten’.”

Ander voorbeeld: De groei van stichting Present (3000 projecten per jaar), waarin ook steeds meer christenen iets van hun discipelschap willen uitdrukken. Het verslag laat iets zien van het werk van twee vrijwilligers die een middagje helpen opruimen in gezin dat lijdt onder werkloosheid en psychische problemen. Resultaat: niet alleen een opgeruimd huis, maar ook een man des huizes die ontdekt dat hij niet waardeloos is, zoals hij zelf altijd dacht, en nu zelf ook vrijwilliger is, om nu op zijn beurt weer anderen te helpen.

Natuurlijk, laten we blijven praten, nadenken over het christelijke geloof: diensten, Bijbelstudies, preken: prachtig. Maar de verhalen, zoals hierboven geschetst, dagen ons uit  het geloof ook meer en meer te laten dalen tot het niveau van ons hart (‘Er brak iets in me’) en onze handen (Rommel opruimen).

Hoe zei Fransiscus van Assisi dat ook al weer? Verkondig het Evangelie, desnoods met woorden.

Ronald Koops is hoofdredacteur van het christelijk opvoedblad Aan de Hand.
 

Elke vrijdag blogt de nieuwe hoofdredacteur Karel Smouter over de ontwikkelingen op de redactie en over zijn visie voor het blad. Het is een manier om lezers & geboeide buitenstaanders deelgenoot te maken van de uitdaging waar cv.koers voor staat: in een dynamisch medialandschap een sprankelend, spraakmakend maandblad maken. Bedankt voor alle reacties op het blog van vorige week! Een volwassen geloof & een betrouwbaar getuigenis vanuit een vitale, gezonde gemeenschap.

Met deze inhoudelijke doelstelling voor het komende jaar eindigde het vorige blog. Dat is waar cv.koers volgens mij aan kan bijdragen. De agenda voor het blad. Een hele mond vol.
Laat ik het even in stukjes hakken voor ik het ga bespreken. De komende weken neem ik telkens een deel van de doelstelling en licht ik die toe.

Een volwassen geloof
Als je opgroeit in een christelijke omgeving krijg je vanaf je eerste levensjaar van alle kanten begeleiding in je geloofsleven aangeboden. Er is een ruim aanbod aan weekends, clubs en activiteiten waar je uit kunt kiezen. En als je eenmaal gaat studeren is daar het christelijke studentenleven, met kringen, cursussen en nog meer weekends om je geloof te ontwikkelen. De paplepel, je kent het wel.
Daarna mag je het eindelijk zelf uitzoeken. Gelukkig maar, het zou niet goed zijn om een leven lang gevoed te worden als een kind.

Maar juist in de levensfase die dan aanbreekt maak je de grote keuzes van je leven. En komen ook de eerste barsten in het wereldbeeld waarmee je bent grootgebracht. Het einde van een grote liefde, het overlijden van een dierbare naaste of simpelweg de realisatie dat de wereld groot en ingewikkeld en onrechtvaardig is. De kerk? Die trekt intussen wel aan je, maar past vaak nog niet helemaal (of helemaal niet) in het leven zoals je dat voor je ziet.

Kortom: je bent volwassen geworden. En daar hoort een geloof bij dat tegen een stootje kan, maar ook de lastigste levensvragen gewoon laat staan en serieus neemt. Dat robuust en verantwoordelijk is, maar waar ook twijfel en onzekerheid een plaats hebben.  Wat heeft dit alles met cv.koers te maken? 

Volgens mij kan cv.koers dé plek zijn, waar een ‘volwassen geloof’ wordt beleefd en gedeeld. In een (kerk-)cultuur waar alles is afgestemd op jong & hip (of juist op oud & grijs) bestaan zulke plekken nauwelijks. Wordt het dan een blad voor jongvolwassenen? Ik hoop het niet. Om écht te kunnen leren in dit leven, hebben we de lessen van elkaar juist nodig. De bevlogen lessen van twintigers en dertigers, die hun plek in kerk en samenleving innemen. De nuchtere lessen van veertigers en vijftigers, die hun ervaringen met het leven delen. En de relativerende lessen van zestigplussers, die wijs geworden oudere mensen. Volwassen ben je tussen je 20e en je 80e – voor al die mensen wil cv.koers dan ook een maandblad.

Hoe zien we dat dan terug?
In het volgende nummer bijvoorbeeld in een interview met Bas van Nienes. Een zanger, die als gelovig christen mens én kind tegelijk wil zijn en daar een bijzondere cd over maakte (zie www.mensen-kinderen.nl). Of in een persoonlijk interview met de jonge politica Carola Schouten (ChristenUnie), die vertelt over haar kansen in de kamer én de angsten waar het politieke leven mee gepaard gaat.

Sla ik planken mis, mis je iets of wil je verduidelijking? De lijnen staan open…

Het was deze week de Week van Gebed. Maar weet je waar wij Nederlanders niet zo héél erg goed in zijn? In overgave en nederigheid. Bidden, prima, goed te organiseren ook. Maar aanbidden en buigen? Griezelig!

Dingen organiseren, plannen bedenken en doelen halen: daar zijn we goed in. Dat heb je namelijk in de hand, is meetbaar en – ook belangrijk – corrigeerbaar. Want daar houden we ook van: kritiek en correctie. En zo zitten we vaak ook in de kerk. De preek: ‘Het was best aardig, maar…’. De zangeres in de dienst: ‘Ze zingt op zich zelf goed, maar ze is wel onzeker hoor’. Of: ‘Hij heeft een goede uitstraling, maar z’n zang laat wel wat te wensen over’. En zo is het bijna nooit goed en is er bijna altijd wel wat.

Het was deze week de Week van Gebed. Prachtig, goed georganiseerd en nodig ook. Maar laten we ook eens nadenken over datgene wat zou nauw met bidden verbonden is: aanbidden. Dat lijkt op bidden, maar is wezenlijk wat anders. Aanbidden kun je leren, net als bidden. De discipelen zeiden tot de hun Meester: Heer, leer ons bidden. Ik heb op een gegeven moment gevraagd: Heer, leer mij aanbidden. Leer mij knielen, maak mij zachtmoedig, minder vol van mezelf en voller van U.

Het was het begin van een louteringsproces waarin ik (ook letterlijk) mijn knieën heb gebogen voor Koning Jezus. De psalmen hebben me daar ongelooflijk bij geholpen. Aanbidden is nu een wezenlijk onderdeel van mijn leven geworden. Maar er is nog wat anders gebeurd: sinds God mij heeft geleerd om Hem te aanbidden, ben ik ook meer van Hem, mezelf en andere mensen gaan houden. Ik heb meer liefde van Hem ontvangen. Zijn liefde voor mij was er altijd al, ik kon het alleen niet ontvangen.

De trots, de kritiek, de pijn zat in de weg (binnenkant). Ik was ongelooflijk zeker van mezelf, kritisch en vriendelijk doch gesloten (buitenkant). Gods liefde heeft mij veranderd en ik ben Hem er tot op de dag dankbaar voor.

Weet je, God heeft niets aan hoogmoedigen, mensen die alles en iedereen bekritiseren en naar beneden halen. Gelukkig zijn de zachtmoedigen, de nederigen, de aanbidders, de vredestichters, mensen die vol zijn van liefde. Die niet doen, maar zijn.

In mijn boek Een kerk vol aanbidding stel ik een vraag die ook met karakter en houding te maken hebben: Hoe zit u in de kerk? Kritisch? Gesloten? Bent u aan het wachten tot ‘er weer wat misgaat’, zodat u weer eens lekker kunt klagen? Of bent u zachtmoedig aanwezig, zegenend, dienend?

Dat wil trouwens niet zeggen dat we alles maar moeten goedvinden. Maar het is de toon die de muziek maakt.

Ronald Koops is uitvoerend musicus  en hoofdredacteur van het christelijk opvoedblad Aan de Hand.

De komende weken elke vrijdag een serie ‘frequently asked questions’. In blog 2 de eerste ‘prangende vragen’, zoals we die tegenkomen in onze contacten met lezers en anderen ‘uit het veld’.

Een jonge hoofdredacteur. Dat betekent vast een ‘verjonging’ van het bladprofiel. Wordt cv•koers nu een blad voor jonge mensen?

Nee. Zoals de ‘grote vier’ opiniebladen (VN, Elsevier, de Groene, HP/de Tijd) een publiek van 18 – 80 bereiken, wil ook cv•koers verschillende generaties blijven boeien.
Kort-door-de-bocht geformuleerd, dit is waar we naar toe werken:

‘Twintigplussers houden het blad bij de tijd, 40-plussers blijven door het blad bij de tijd en 60-plussers krijgen in het blad de ruimte om hun wijsheid te delen met aankomende generaties.’

Zo ontstaat een magazine dat de tijdsgeest op de hielen zit, maar er niet mee samenvalt. Is dat een haalbare kaart? We horen het graag van je en zullen het merken.

Heeft de nieuwe hoofdredacteur niet vorig jaar een kritisch onderzoek verricht naar de charismatische beweging TRIN en de vooraanstaande evangelische leidsman Willem  Ouweneel? Krijgen we vanaf nu elke maand kritische stukken voorgeschoteld?

Deze vraag wordt op twee manieren gesteld. De ene steller hoopt op zulke stukken en krijgt er geen genoeg van, de ander spreekt er zijn afkeuring over uit. ‘We moeten elkaar als christenen niet teveel afvallen’, is dan de teneur.

Laat ik duidelijk zijn: ik begrijp beide reacties wel.

Dé manier om als maandblad echt iets toe te voegen aan het aanbod van snel nieuws & discussie in kranten en op internet is door kwesties uit te diepen en ook controversiële verhalen grondig uit te zoeken.

Ik zie ook het gevaar: een blad vol betweters die andere christenen vanuit de ivoren tonen van de journalistiek de maat nemen. Het krijgt al snel een zurig, cynisch randje. Alsof er allemaal helemaal niets van deugt…

Op mijn reizen door het Midden-Oosten heb ik geleerd: een beetje zuur is best verfrissend. Als het maar niet omslaat in bitterheid.

Waar wil cv•koers een bijdrage aan leveren? Wat mij betreft hieraan:

Een volwassen geloof & een betrouwbaar getuigenis vanuit een vitale, gezonde gemeenschap.

Volgende week op deze plek meer over deze drie speerpunten. En dan zal ik ook ingaan op welke rol ik weggelegd zie voor onderzoeksjournalistiek in cv•koers.

Wat is de beste manier om jullie te bereiken?

•    Ideeën voor het blad & reacties daarop kun je sturen aan redactie@cvkoers.nl. Als we een idee besluiten op te pakken, hoor je van ons terug.
•    Direct contact met de hoofdredacteur gaat via ksmouter@jongbloed.com.

Zo’n 250 ‘likes’ op Facebook, tientallen felicitaties over de mail en een timeline op Twitter die volstroomde met aardige reacties op mijn benoeming. En, eerlijk is eerlijk, ook één opzegging.

Dat is de ‘oogst’ van één week hoofdredacteurschap bij cv.koers. Een week waarin ik overigens nog op halve kracht werkte. Tot eind januari werk ik 16 uur per week, om ‘lopende klussen’ uit mijn vorige leven als freelancer af te ronden. Als je kortom nog op antwoord op je mail wacht, dan weet je nu waarom. ;-)

De drie belangrijkste conclusies van al deze reacties:
(1)    een ouderwets maandblad spreekt - alle doemdenkers die het eind van de ‘oude media’ verkondigen ten spijt – nog altijd enorm tot de verbeelding.
(2)     er bestaan hoge verwachtingen, zowel van cv.koers als van de nieuwe start die we - met een nieuwe redactie bij een nieuwe uitgever – mogen maken.
(3)    ondanks (1) + (2) zit er een groot verschil tussen het beeld dat mensen bij het blad hebben en het blad dat we elke maand willen maken.

Gelukkig hebben velen de afgelopen week een proefabonnement afgesloten om te zien wat wij er van maken. Vier dikke nummers (76 pagina’s) op de mat voor minder dan een tientje!  
Proefabonnementen helpen ons enorm!

In het verbeterproces – elke maand een beter blad op de mat – hebben we vrienden nodig. En goede vrienden stelle goede vragen!

Bloggen over het blad
De komende maanden zal ik iedere vrijdag vóór het weekend een blog plaatsen. De eerste weken om mezelf voor te stellen en de frequently asked questions te beantwoorden.

Vanaf begin februari blog ik over het proces op weg naar het bereiken van onze ambitieuze doelstelling het aantal abonnees, tegen de trend in, aanzienlijk te verhogen. Of, als dat niet lukt, een gedegen antwoord op de vraag waarom het niet gelukt is.

Wil je een seintje ontvangen als deze blogs verschijnen? Klik ‘vind ik leuk’ op Facebook, volg op Twitter  of stuur een mailtje (ksmouter@jongbloed.com).
Reacties zijn welkom, onder het motto ‘lof = mooi, input = mooier, kritiek = mooist’.

HEERENVEEN – Met ingang van 1 januari 2012 gaat Karel Smouter (28) als hoofdredacteur aan de slag bij het maandblad cv•koers. Smouter volgt Ronald Westerbeek op, die het blad van 2005 tot 2011 heeft geleid.

Met Karel Smouter kiest cv•koers voor een jonge en ambitieuze hoofdredacteur, die inzet op verdere versterking van het journalistieke karakter van het blad. Smouter heeft ruime ervaring als schrijvend journalist en ideeënman. Hij publiceerde in onder meer cv•koers, nrc•next, De Groene Amsterdammer en Trouw. Smouter haalde recent de kranten door als eerste Nederlandse journalist crowdfunding te gebruiken voor onderzoeksjournalistiek. Hij toonde aan dat de genezingsclaims van de charismatische beweging TRIN in veel gevallen niet op waarheid berustten.

Smouter treedt aan in een tijd waarin veel tijdschriften het moeilijk hebben, maar volgens de nieuwe hoofdredacteur kan een opinieblad een duidelijke meerwaarde bieden: ,,Kranten en websites zijn een uitstekende bron voor het snelle nieuws. Het dagelijks gesprek daarover vindt plaats op radio en tv en wordt voortgezet via social media. Met cv•koers wil ik de tijd nemen om kwesties echt goed uit te zoeken en vervolgens mooi in beeld te brengen. Zo bieden we de lezer elke maand de beste verhalen over de onderstromen van het nieuws.”

Uitgeversgroep Jongbloed nam het blad onlangs onder haar hoede. De uitgeverij wil de komende jaren investeren in het versterken van de marktpositie van cv•koers. Directeur Hugo van Woerden licht de keuze toe: “Met het aanstellen van een nieuwe redactie en de keuze voor deze hoofdredacteur gaan we echt het avontuur aan. We geloven dat we zo van cv•koers een sprankelende, spraakmakende titel kunnen maken, die in een duidelijke behoefte bij lezers voorziet.”

Over cv•koers
cv•koers is een bevlogen, christelijk opiniemaandblad, dat lezers wil uitdagen en inspireren om hun christelijke levensovertuiging concreet handen en voeten te geven in een postseculiere samenleving. Het maandblad schrijft verdiepend en opiniërend over actuele ontwikkelingen in politiek, samenleving en kerk, over getuigend kerk-zijn en over persoonlijke geloofsgroei.

Over Jongbloed
Uitgeversgroep Jongbloed is een zelfstandig, Fries midden- en kleinbedrijf dat klanten bedient met bijbelgerelateerde producten. Het bedrijf verzorgt bijbeluitgaven in diverse vertalingen, geeft boeken uit en ontwikkelde de dwarsligger® en de bijbelapplicatie Pomegranate. Met de overname van de bladen cv•koers, Elisabet, Aan de Hand, Leadership en X[ist] in Christ heeft het bedrijf zijn uitgavenpalet verder verbreed.