Morgen ligt ‘ie bij de lezer op de mat: de cv•koers van februari 2012. Het is het eerste nummer waar ik als hoofdredacteur aan verbonden ben. In een situatie waarin alles nieuw is, is het verleidelijk om meteen allerlei veranderingen in gang te zetten. Tegelijkertijd hechten lezers juist aan een herkenbaar blad, dat er niet elke maand uitziet als een experiment. En ook wij, als nieuwe redactie, zullen eerst eens aan elkaar en aan het bladstramien moeten wennen. Daarom kiezen we ervoor niet ineens alles te veranderen, maar per maand drie punten te pakken waar verbetering mogelijk is. Vervolgens horen we natuurlijk graag van lezers of de veranderpunten ook verbeterpunten blijken te zijn!  Zie hier de veranderpunten die in het februarinummer zaten: VormQua vorm zijn er in het februarinummer een aantal kleinere wijzigingen doorgevoerd. Zo eindigt elk verhaal nu met een rood balletje met een wit pijltje naar links. Een subtiele afsluiter van elk verhaal. Ook nieuw is de kleur van het woord cv.koers onderaan de pagina. Die is rood gemaakt. In zijn algemeenheid zal de presentatie wat zakelijker dan voorheen zijn. Meer wit, minder kleurige, frivole lettertypes. Maar als het verhaal er om vraagt, zullen we qua beeld natuurlijk blijven  uitpakken. Zie bijvoorbeeld de prachtige panoramafotografie van Eljee bij het verhaal ‘Hoe God verscheen in Jorwerd’ . InhoudHet veranderpunt qua inhoud in het februarinummer is het veranderen van cv-inspiratie (vier foto´s met inspirerende teksten aan het begin) in cv-entree. Het concept: een fotograaf of kunstenaar die een beeldverhaal in vier delen vertelt. Thematisch heeft het beeldverhaal een inhoudelijke link met een artikel, later in het blad. Zo willen we het goede van cv*inspiratie (vier fraaie foto’s als opener) behouden en tegelijk meer samenhang tussen de foto’s en de rest van het blad aanbrengen.In het februarinummer ging fotograaf Samuel Otte (www.samuelotte.nl) voor ons een dag de trein in om sporen van ‘publieke liefde’ te ontdekken. Dit is ook de titel van het prikkelende essay van Govert Buijs, in hetzelfde nummer. We horen graag wat lezers denken van het resultaat! RubriekenWe hebben in het winternummer de rubriek met het feuilleton – laatste pagina’s - afgesloten. Het februarinummer kwam iets te vroeg om met een goed alternatief te beginnen. Vanaf het maartnummer zal er een mooie rubriek op deze laatste pagina’s. Geen rubriek, maar wel gewijzigd is de inhoudsopgave. Vormgever Peter Jansen heeft door een paar slimme keuzes ervoor gezorgd dat deze pagina’s doen wat ze moeten doen: overzicht bieden. Tegelijk hebben we ervoor gekozen de introteksten bij de verhalen korter en prikkelender te maken. Zo willen we van deze pagina’s een echt verleidelijke voorproef van het blad maken.Ook nieuw: QR-codesEen van de veranderingen in het blad, is de toevoeging van QR-codes. We doen dat niet bij elke cd-recensie, maar vooralsnog alleen bij de artikelen over muziek. Een foto van de besproken artiest of band is mooi, maar het gaat natuurlijk om de muziek. Het even kunnen beluisteren van een nummer voegt daarom wel wat toe. QR-apps kun je eenvoudig downloaden. QR Reader voor iPhone of QRDroid voor Android-apparaten bijvoorbeeld. Je scant de codes, klikt op de link die wordt weergegeven en luistert naar een liedje bij het interview Een aardige toevoeging, zo leek ons, maar we horen graag of je er ook gebruik van maakt.

Wat zijn velen van ons eigenlijk zielig: altijd en immer op zoek naar erkenning, complimenten en helemaal in de ban van getallen, prijzen, volgers, fans en facebook-likes. Van ouderling tot jeugdwerker. “Wat? Vijftig jongeren in je jeugdgroep? Hoe doe je dat?!”  Je weet het best: je identiteit ligt heus niet in wat je doet, maar in wie je bent. Je bent niet wat je doet, maar je doet wie je bent. Ja, ja, ja, we weten het best. En toch: we zijn ongelooflijk in de ban van het getal. Ik heb daar wel last van, in ieder geval. Hoeveel volgers heb ik? Hoeveel ‘likes’ op Facebook? Hoe doet mijn blad het? Hoe lopen mijn cd’s? En waarom…? Stop! Anselm Grün spreekt zelfs over de ‘zonde van het vergelijken’. En hij heeft gelijk. Vergelijken maakt werkelijk doodongelukkig en is ten diepste gewoon niet goed. God moet veel verdriet hebben van het feit dat zijn kinderen zo met elkaar en zichzelf bezig zijn, waarin afgunst en jaloezie vaak de boventoon voeren. Velen horen het regelmatig in de kerk: ‘Zet uw zinnen niet op het huis van een ander, en evenmin op zijn vrouw, op zijn slaaf, zijn slavin, zijn rund of zijn ezel, of wat hem ook maar toebehoort.’ Vrij vertaald: wees niet jaloers op dat wat van een ander is: huis, succes, volgers en misschien wel eehm…. de iPad2. Zoek het niet in cijfers, maar in diepte! Dat was ook de boodschap van Maurits Roose, jongerenwerker bij LEF, onderdeel van de Navitators. Hij gaf vorige week vrijdag een zeer boeiende workshop voor jongerenwerkers, tijdens Studiedag Re-search & Re-act. “Als ons jeugdwerk klein is, denken we al snel dat we het niet goed genoeg doen. We denken te veel in kwantiteit en te weinig in kwaliteit, offer geen diepte voor breedte!” Jezus zelf zocht het ook niet in de breedte, maar in de diepte, aldus Roose.  “Jezus werd gevolgd door een grote groep mensen, maar Hij koos er twaalf uit om mee verder te gaan en uit die twaalf personen later weer drie.” Met andere woorden: wil je jongeren echt discipelen, dan gaat het niet perse om grote groepen, maar om diepte. Maurits begrijpt dan ook werkelijk niet waarom sommige jongerenwerkers de doelstelling hebben om te groeien in aantal jongeren. “Je mag met jongeren de diepte in, ook al is het maar een klein clubje: help ze om te groeien in karakter, in hun gebedsleven, in het zich eigen maken van de Bijbel.” Niet spreken maar zijn En dan is niet zozeer belangrijk wat je zegt, maar wie je bent, benadrukte Maurits Roose. Van zijn eigen jeugdleider herinnerde hij zich welgeteld twee dingen: 1. Dat hij altijd pepermuntjes bij zich had; en 2. Hoe hij was: hoe hij sprak over z’n gebedsleven en hoe hij thuis met z’n vrouw en kinderen omging. “Hij was echt een voorbeeldfiguur.” De kerk mag best hogere doelen stellen aan jongeren, zei Maurits. Het doel moet niet zijn: hoe houden we ze bij de kerk en het liefst nog met een taakje. “Het doel moet zijn: Jezus. We willen jongeren vormen, zodat ze meer en meer gaan worden zoals Hij.” 

Vannacht won Mitt Romney, een van de republikeinse presidentskandidaten, de voorverkiezingen in Florida. Is de race gelopen, of zal het Newt Gingrich nog lukken zich terug te vechten? Romney bleek vannacht, na het tellen van 95 procent van de stemmen, 46 procent van de kiezers in Florida achter zich te hebben. Zijn grootste rivaal, Newt Gingrich, moest het doen met slechts 32 procent. Rick Santorum en Ron Paul hebben met respectievelijk 13 en 7 procent van de stemmen geen schijn van kans.   Het gaat dus tussen Romney en Gingrich. Tussen de mormoonse pragmaticus, die als evangelist successen boekte in Frankrijk, en de katholieke bekeerling met zijn turbulente huwelijksleven. Wie zijn deze mannen en wat maakt hen zo populair? In het februarinummer van cv•koers een dubbelportret. Je vindt het hier.

Vorige week blogde ik over ‘volwassen geloof’ en de manier waarop ik dat thema terug wil laten komen in cv•koers, naar aanleiding van het antwoord op de vraag waar cv•koers aan kan bijdragen. Deze week: wat bedoel ik met het tweede deel van deze zin: een betrouwbaar getuigenis? Een van de grote thema’s in christelijk Nederland is tegenwoordig de vernieuwing van gelovigen en gemeentes. Woorden als ‘missionair’ en ‘kerkvernieuwing’ vielen 10 jaar terug nog nauwelijks, maar zijn nu al een poos op ieders lippen. Ook cv•koers schreef er regelmatig over. Dat zijn op zich allemaal goede ontwikkelingen, maar volgens mij is deze trend maar één deel van het verhaal. We kunnen ons als christenen ook wel eens verliezen in alle mooie plannen en modellen. Of ons volkomen blindstaren op het verbeteren van onze zichtbaarheid. Zichtbaarheid is belangrijk, maar geloofwaardigheid en betrouwbaarheid zijn dat misschien nog wel meer. Ga maar na: wat de Rooms Katholieke kerk wordt verweten in het hele misbruikdossier is niet eens per se de omvang van het misbruik (‘dat hadden wel al wel gedacht’), maar vooral de gebrekkige manier waarop er in de afgelopen jaren gereageerd is. De betrouwbaarheid van alle gelovigen heeft hierdoor een flinke knauw gekregen. Onlangs werd bekend dat kerken het minst vertrouwde instituut van Nederland zijn. Nog maar één op de drie Nederlanders noemt de kerk een betrouwbare club.  Voor onze journalistieke agenda betekent dit gegeven: nuchter en eerlijk kijken naar geloof & kerk zijn, zonder zó nuchter te worden dat je God zelf uit het oog verliest. Hoopvol schrijven over de toekomst van Gods kerk en de opbouw van ons geloof, zonder in illusies en ideaalplaatjes te blijven steken. Hoe pakt dat uit in de praktijk?We zullen zeker stukken blijven plaatsen over kerken die het ‘goed doen’ of over inspirerende christenen. In ons volgende nummer besteden we bijvoorbeeld ruim aandacht aan initiatieven in dorpsgemeentes. Tegelijk willen we ook – méér dan voorheen – onze blik richten op waar het mis gaat. Op het zendingsveld, bijvoorbeeld (zie de reportage over de charismatische organisatie Trin). Maar zeker ook op het microniveau in bijvoorbeeld al die kerken waar de gemeente bijvoorbeeld met de predikant botst of waar het ‘heilige moeten’ omslaat in drammerigheid en teleurstelling. Mensen zijn niet perfect en organisaties al helemaal niet. Door ons journalistieke licht te laten schijnen, ook op plaatsen waar het schuurt, hopen we uiteindelijk juist meer van God’s licht in deze wereld te zien. Over het derde deel van de inhoudelijke doelstelling blog ik vrijdag 10 februari verder. Volgende week vrijdag op cvkoers.nl: wat zijn de meest zichtbare veranderingen in het februarinummer van cv•koers dat vrijdag 3 februari op de mat valt? Een inkijkje, ook voor niet-abonnees.

Jazeker, we kunnen ons christelijk geloof verwoorden, belijden en zelfs verdedigen. Maar soms spoort God ons aan om niet te spreken, maar te doen door gewoon iemand te helpen. Wat de overeenkomst is tussen Tiemen Westerduin, die rommel op een grasveldje opruimt en stichting Present, die groeit als kool? Antwoord: ze geven hulp.  En zo kan het zijn dat je deze week op één spread van het Nederlands Dagblad in twee verschillende artikelen tussen de regels doorleest dat christenen – met de spreekwoordelijke voeten in de modder – gewoon een handje helpen. In een verslag van de Jeugdleidersconferentie van afgelopen weekend lezen we dat Tiemen Westerduin, leider van een interkerkelijke tienergroep uit Nunspeet, geconfronteerd wordt nogal wat rommel op een grasveldje: lege blikjes bier, energydrank en een strip uitgedrukte pillen, hoogstwaarschijnlijk achtergelaten door jongeren. Wat gebeurt er met Westerduin? Is er ergernis? Zijn er stille verwijten? Niets van dit alles, zo vertelde Westerduin afgelopen zaterdag tegen zijn gehoor, meldt het Nederlands Dagblad. Dit was zijn reactie: “Er brak iets in me. Tieners zoeken geluk, maar ze weten niet hoe. Ze maken zichzelf kapot. Het was alsof God tegen me zei: ‘Ruim hun rommel maar eens op, dan zie je waar ze mee zitten’.” Ander voorbeeld: De groei van stichting Present (3000 projecten per jaar), waarin ook steeds meer christenen iets van hun discipelschap willen uitdrukken. Het verslag laat iets zien van het werk van twee vrijwilligers die een middagje helpen opruimen in gezin dat lijdt onder werkloosheid en psychische problemen. Resultaat: niet alleen een opgeruimd huis, maar ook een man des huizes die ontdekt dat hij niet waardeloos is, zoals hij zelf altijd dacht, en nu zelf ook vrijwilliger is, om nu op zijn beurt weer anderen te helpen. Natuurlijk, laten we blijven praten, nadenken over het christelijke geloof: diensten, Bijbelstudies, preken: prachtig. Maar de verhalen, zoals hierboven geschetst, dagen ons uit  het geloof ook meer en meer te laten dalen tot het niveau van ons hart (‘Er brak iets in me’) en onze handen (Rommel opruimen). Hoe zei Fransiscus van Assisi dat ook al weer? Verkondig het Evangelie, desnoods met woorden. Ronald Koops is hoofdredacteur van het christelijk opvoedblad Aan de Hand.