De knuppel lag in het hoenderhok toen VVD-fractievoorzitter Stef Blok aankondigde dat het budget voor ontwikkelingssamenwerking met 70% moest worden gekort: van 4 miljard naar ruim 1 miljard. Iedereen sprak er schande van.

De VVD zou haar oren laten hangen naar de boze, bange bejaarden van de PVV. Zij zou zich bekeren tot bruut pragmatisme. Dankzij de liberalen zou een van de rijkste landen ter wereld zich achter zijn dijken terugtrekken en de hongerende kinderen in Afrika aan hun lot overlaten. Enzovoort.Wat in al dit retorisch geweld onderbelicht blijft, is dat de VVD een interessante beweging doormaakt. Als vrijwel de enige partij in de Tweede Kamer heeft zij moeiteloos het contact met haar historische wortels hervonden. Na de val van de gedoogcoalitie likt het CDA zijn wonden: de partij heeft vooral het imago gevestigd dat zij bereid is alles te verdedigen, zolang zij mag blijven regeren. De PvdA is vooral goed in interne ruzies. De slobbertruien van Spekman kunnen het gebrek aan ideologische veren niet verhullen. SP en PVV vertegenwoordigen slechts groepsbelangen en zij troeven elkaar af in onrealistische voorstellen. De andere partijen zijn te klein om een dominante rol te spelen.Maar de VVD zit soeverein op haar troon. De partij straalt zelfvertrouwen uit en dat komt grotendeels omdat zij weet waarvoor zij staat. De Groene Amsterdammer van 14 juni wijdde een heel artikel aan de hernieuwde ideologie van de liberalen. “Economische crisis, een dalend consumentenvertrouwen en een torenhoge staatsschuld maken dat de partij dichter bij haar uitgangspunten blijft”, schrijft het blad. De VVD is terug bij klassieke liberale beginselen: de overheid is er niet om mensen te beschaven of te verheffen, maar (a) om een klein aantal kerntaken uit te voeren, en (b) om het huishoudboekje op orde te houden.Het voorstel om ontwikkelingssamenwerking grotendeels af te schaffen, past naadloos in deze politieke visie. Natuurlijk komt dit goed uit in een economische crisis en natuurlijk vinden de liberalen het niet erg om de PVV-kiezers te verleiden, maar dat laat onverlet dat zo’n visie altijd dichtbij de liberale ideologie heeft gelegen. Je moet niet door een overheid laten doen wat burgers zelf kunnen doen. Blok legde voor het NOS-Journaal uit dat hij graag zou zien dat burgers meer geven aan goede doelen en dat dit wat hem betrof ook tot uiting mocht komen in gunstiger belastingregelingen.
Er is genoeg kritiek mogelijk op de voorstellen van de VVD. Maar de eerste reacties verbloemen vooral de ideologische leegte van al die partijen die – paradoxaal genoeg – de liberalen een gebrek aan ideologie verwijten. Politiek draait om overtuiging. Er zit niets anders op voor de andere partijen: maak vanuit je geloof duidelijk waarom de overheid zich zou moeten bezighouden met ontwikkelingshulp.