Je zou het haast vergeten in een tijd van secularisatie, maar er zijn in Nederland nog kerken die het goed doen. Onlangs verscheen een boeiend rapport van ds. Niels de Jong uit Rotterdam, over ‘Young Urban Protestants’. Hij onderzoekt daarin vijf grote-stadskerken (alle PKN) die erin slagen om veel twintigers en dertigers aan zich te verbinden.

En niet alleen jongeren van de Biblebelt. Van de onderzochte jonge kerkleden is 4,5 procent niet opgevoed met een kerk en 14,6 procent is een tijdje los geweest van de kerk. Ter vergelijk: in 2006 bleek uit een onderzoek naar de Vrije Baptistengemeente Bethel in Drachten dat daar 2,9 procent van de leden meldde geen lid te zijn geweest van een kerk, terwijl 6 procent zichzelf beschouwde als voorheen ‘niet gelovig’. Dit als correctie op de gedachte dat ‘evangelischen’ het in missionair opzicht altijd ‘beter’ doen dan ‘gevestigde’ kerken.
Wat blijkt uit zo’n onderzoek? In elk geval dat al deze kerken orthodox zijn. ,,Het moet ergens over gaan’’, zo concludeert De Jong. Discussiëren over ‘religie’ is leuk, maar daarvoor hoef je niet naar een kerk. Boeiend is ook het verlangen van veel van deze jonge christenen om ingeschakeld te worden. Zij zijn anders, los-vaster kerklid dan de generaties vóór hen, maar daarmee zijn ze nog geen luie consumenten – integendeel.
Al met al komt hier naar voren wat ook uit veel andere onderzoeken blijkt. Postmoderne mensen met interesse in geloof zoeken een duidelijk profiel waarbinnen zij ruimte krijgen om hun eigen weg te gaan. Blijkbaar slagen deze orthodoxe kerken erin om eerlijk te zijn over wat zij geloven, zonder dit hun bezoekers op te dringen. Ook zoeken mensen avontuur. Een kerk moet je het besef geven dat je leven ertoe doet, dat je meedoet in een groter verhaal. In die combinatie van duidelijkheid, ruimte en uitdaging liggen grote kansen, dat is duidelijk.