Vanaf vandaag is het de zogeheten Veertigdagentijd. Een speciale app moet helpen om hier dagelijks bij stil te staan: de app stuurt vanaf vandaag iedere dag een meditatie naar de iPhone, iPad of iPod waarop de app is geïnstalleerd.

De meditaties van de app zijn geschreven door Rolf Robbe en gaan  over een bijbels persoon die Jezus ontmoette onderweg naar het kruis.

De app is uitgegeven door uitgeverij Boekencentrum. De uitgeverij besteedt dit jaar veel aandacht aan de Veertigdagentijd. Dat gebeurt, naast de app, met een speciale Veertigdagencampagne op de weblog Theoblogie. Ook is er een speciale uitgave voor jongeren:  Make a difference 2012: Actief naar Pasen. Met deze uitingen wil Boekencentrum lezers en bezoekers inspireren in deze tijd van bezinning en zo met elkaar toeleven naar het feest van Pasen.

Vanaf vandaag kunnen geïnteresseerden naar www.boekencentrum.nl of naar www.theoblogie.nl en klik op de button/tab Veertigdagencampagne. Via RSS kunt je je op de campagne abonneren.

Waar wil cv•koers als tijdschrift aan bijdragen? “Een volwassen geloof & een betrouwbaar getuigenis vanuit een vitale, gezonde gemeenschap." Een hele mond vol. Eerder blogde ik al over wat we als cv•koers met de thema’s ‘volwassen geloven’ en ‘betrouwbaar getuigen’ willen doen. Waar hebben we het over als we spreken over een ‘vitale, gezonde gemeenschap’, het derde deel van onze inhoudelijke doelstelling?

Over de gemeente van Jezus Christus. Dat in de eerste plaats. Betekent dat heel veel kerknieuws? Nee, daar is een maandblad niet voor bedoeld. De manier waarop cv•koers aandacht wil besteden aan ‘kerk zijn’ is door elke maand goede vragen te stellen over de manier waarop we dat eigenlijk doen. Zoals het Engels zo mooi zegt: ‘how do we do church together’?

Omdat nieuws nu eenmaal gaat over alles wat ‘afwijkt van het normale’ is het de neiging van journalisten om vooral gespitst te zijn op nieuwigheden. Daarom vallen er regelmatig woorden als ‘missionair’, ‘pionieren’ en ‘vernieuwing’, ook in cv•koers. Jammer, eigenlijk, want in veel kerken is het intussen gewoon business as usual. En gaat lang niet alles zomaar vanzelf.

Dat ‘gewone gemeenteleven’ vinden journalisten al gauw ‘saai’, maar mijn stelling is: het is maar net welke vraag je er over stelt.

Neem bijvoorbeeld de kerkelijke vergadercultuur. Niemand zit te wachten op een uitgebreid synodeverslag in cv•koers, maar wat ons wél boeit is een artikel over hoe we eigenlijk precies vergaderen. Is ‘de kerkenraad’ of ‘de synode’ wel de beste manier om de energie van een gemeente aan te spreken? Komen zo de beste plannen boven of sneeuwen die juist onder?

We kiezen bewust voor de woorden vitaal én gezond. Meer leven in de kerkelijke brouwerij is mooi, maar hoe voorkom je dat de kerk ten koste gaat van je geestelijke gezondheid? Het aantal kerkelijk werkers met een burn-out is niet gering en psychologen lopen overal in Nederland aan tegen zowel de lusten als de lusten van een christelijke opvoeding. En hoe ga je het best om met conflicten en meningsverschillen in een gemeente? Helaas zijn die op veel plaatsen aan de orde van de dag. Cv•koers steekt de kop niet in het zand, maar verliest tegelijkertijd nooit de moed.

Tegelijk: in deze netwerksamenleving is de kerk allang niet de enige kring meer waarin we ons begeven. De buurt, de school, de stad, de twittergemeenschap: er zijn – gelukkig ! - allerlei kringen waar we ons leven doorbrengen. De kerk is daar lang niet altijd meer het absolute centrum van. Ook dat wil cv•koers in beeld brengen, door niet alleen het ‘gewone gemeenteleven’, maar ook het ‘leven van alledag’ als het centrum van haar blad te nemen.

Hoe zien we dat dan terug in het volgende nummer?
In het maartnummer laten we ondermeer een jonge denker aan het woord die pleit voor ‘saaie christenen’. Hij raakte gedesillusioneerd door de avontuurlijke missiedrang, maar vond als ‘hoopvol realist’ uiteindelijk toch zijn weg in de kerk.

We signaleren de trend onder christenen om op conferenties, tijdens kerkdiensten en in boeken grote woorden te gebruiken die soms nogal los van het leven van alledag staan. Hoe blijven we met onze benen op de grond en onze handen in de lucht?

We horen graag je reactie!

Volgende week vrijdag op deze plek: wie is wie in de nieuwe redactie van cv•koers? Een teamfoto met wat korte bio’s!

Misschien heb je meegedaan aan de eindejaarsactie ‘elk kind een volle maag’ van Stichting Red een Kind. Zo ja: gefeliciteerd! Deze actie heeft ruim 170.000 euro opgeleverd. Met dit bedrag worden nu al 180 arme families in onder andere Ethiopië geholpen aan een échte geit, koe, een paar kippen of een groentetuin. 

Bot gezegd: aan geld hebben ze niet zoveel op het platteland in Ethiopië. Daarom heeft Red een Kind een actie ondersteund waarin families geen geld krijgen, maar een geit, een koe, een schaap, geit of groentetuin. “We helpen deze families om de landbouwproductie te bevorderen, zodat ze in hun eigen levensonderhoud kunnen voorzien. Met de opbrengst van de eindejaarsactie kunnen duizenden families worden geholpen.”

In Ethiopië wordt gewerkt met een ‘pass-on-systeem’. Dit systeem houdt in dat meer families profiteren van koeien, kippen, schapen en geiten. Als een gezin een koe krijgt, is vervolgens het kalf hiervan bestemd voor de buurman. Door één koe aan één gezin te geven, profiteren dus op langere termijn nog veel meer gezinnen in de hele gemeenschap. Een koe of een geit geeft mest voor op het land en melk voor de hele familie. Kippen zorgen ook voor eten en inkomsten. Door dit systeem wordt de betrokkenheid onderling ook groter.

Met deze jaarlijkse actie van Red een Kind kunnen donateurs onder het mom van ‘vooruit met de geit!’ symbolisch aan buren, vrienden of familie een koe, geit, een paar kippen of een groentetuin cadeau doen. Voor veel gezinnen in Afrika en Azië zijn juist deze cadeaus hartenwensen en een rijk bezit voor een arm gezin. 

 

Hoeveel reclame zie je eigenlijk op een dag? In de bus, op tv, in het blad dat je leest, op facebook? Overal waar je komt, proberen reclamemakers hun product of dienst onder de aandacht te brengen. Jóuw aandacht! Dát het gebeurt is niet echt onderwerp van gesprek. De manier waarop is dat wel. Mag je een product mooier maken dan het is? En zo ja, hoe ver mag je daar in gaan?

Het gebeurt continu. Als je bij een fastfoodketen komt en iets uitzoekt van de borden boven de balie, wijs je iets aan wat je nooit zult krijgen. Het verschil tussen het prachtige broodje hamburger op de posters lijkt maar weinig op de kleffe homp die je even later in je vetvrije papiertje vindt. Toch komen ketens als MacDonalds en Burger King ermee weg.



Ook elders speelt het. Zie je advertenties van de datingsites wel eens voorbijkomen? De personen die figureren in de advertenties zijn modellen, gecast voor het reclamewerk. Wat je op de site vindt, zijn gewone mensen. En misschien vind je die wel veel mooier. Maar de vraag waar het om draait, is 'in hoeverre is dit nu erg?' We laten ons continu voor de gek houden. En we vinden dat kennelijk niet erg. Of wel? Kopen we producten nog als de commercials laten zien wat we echt krijgen? 

Al eerder berichtten we hier over een initiatieven van mensen die het zat zijn. Mensen die protesteren tegen het mooier maken van de werkelijkheid. Want wat bij die hamburger gebeurt, gebeurt ook met echte mensen. Alleen dan digitaal. Met fotobewerkingsprogramma's worden mensen 'mooier' gemaakt dan ze zijn. Vlekjes, rimpels, oneffenheden... Het gummetje in Photoshop biedt uitkomst! 

Dat het gebeurt, weten we. Is het erg? Wat willen we zelf het liefst zien? Wat is de invloed van al die perfecte vrouwen op het zelfbeeld van de lezers en lezeressen van de bladen? Spannende vragen. In het maartnummer van cvkoers staat een artikel van de hand van Eline Hoogeboom. Ze is journalist en meidenwerker en deed uitgebreid onderzoek naar de gephotoshopte werkelijkheid en de invloed daarvan. 


 

Morgen ligt ‘ie bij de lezer op de mat: de cv•koers van februari 2012. Het is het eerste nummer waar ik als hoofdredacteur aan verbonden ben. In een situatie waarin alles nieuw is, is het verleidelijk om meteen allerlei veranderingen in gang te zetten. Tegelijkertijd hechten lezers juist aan een herkenbaar blad, dat er niet elke maand uitziet als een experiment. En ook wij, als nieuwe redactie, zullen eerst eens aan elkaar en aan het bladstramien moeten wennen.

Daarom kiezen we ervoor niet ineens alles te veranderen, maar per maand drie punten te pakken waar verbetering mogelijk is. Vervolgens horen we natuurlijk graag van lezers of de veranderpunten ook verbeterpunten blijken te zijn!  Zie hier de veranderpunten die in het februarinummer zaten:
 
Vorm
Qua vorm zijn er in het februarinummer een aantal kleinere wijzigingen doorgevoerd. Zo eindigt elk verhaal nu met een rood balletje met een wit pijltje naar links. Een subtiele afsluiter van elk verhaal.
 
Ook nieuw is de kleur van het woord cv.koers onderaan de pagina. Die is rood gemaakt. In zijn algemeenheid zal de presentatie wat zakelijker dan voorheen zijn. Meer wit, minder kleurige, frivole lettertypes. Maar als het verhaal er om vraagt, zullen we qua beeld natuurlijk blijven  uitpakken. Zie bijvoorbeeld de prachtige panoramafotografie van Eljee bij het verhaal ‘Hoe God verscheen in Jorwerd’ .
 
Inhoud
Het veranderpunt qua inhoud in het februarinummer is het veranderen van cv-inspiratie (vier foto´s met inspirerende teksten aan het begin) in cv-entree. Het concept: een fotograaf of kunstenaar die een beeldverhaal in vier delen vertelt. Thematisch heeft het beeldverhaal een inhoudelijke link met een artikel, later in het blad. Zo willen we het goede van cv*inspiratie (vier fraaie foto’s als opener) behouden en tegelijk meer samenhang tussen de foto’s en de rest van het blad aanbrengen.

In het februarinummer ging fotograaf Samuel Otte (www.samuelotte.nl) voor ons een dag de trein in om sporen van ‘publieke liefde’ te ontdekken. Dit is ook de titel van het prikkelende essay van Govert Buijs, in hetzelfde nummer. We horen graag wat lezers denken van het resultaat!
 
Rubrieken
We hebben in het winternummer de rubriek met het feuilleton – laatste pagina’s - afgesloten. Het februarinummer kwam iets te vroeg om met een goed alternatief te beginnen. Vanaf het maartnummer zal er een mooie rubriek op deze laatste pagina’s.
 
Geen rubriek, maar wel gewijzigd is de inhoudsopgave. Vormgever Peter Jansen heeft door een paar slimme keuzes ervoor gezorgd dat deze pagina’s doen wat ze moeten doen: overzicht bieden. Tegelijk hebben we ervoor gekozen de introteksten bij de verhalen korter en prikkelender te maken. Zo willen we van deze pagina’s een echt verleidelijke voorproef van het blad maken.

Ook nieuw: QR-codes
Een van de veranderingen in het blad, is de toevoeging van QR-codes. We doen dat niet bij elke cd-recensie, maar vooralsnog alleen bij de artikelen over muziek. Een foto van de besproken artiest of band is mooi, maar het gaat natuurlijk om de muziek. Het even kunnen beluisteren van een nummer voegt daarom wel wat toe.

QR-apps kun je eenvoudig downloaden. QR Reader voor iPhone of QRDroid voor Android-apparaten bijvoorbeeld. Je scant de codes, klikt op de link die wordt weergegeven en luistert naar een liedje bij het interview Een aardige toevoeging, zo leek ons, maar we horen graag of je er ook gebruik van maakt.