Een lezer reageerde op mijn vorige blog: “Jammer dat mensen zich zo laten leiden door angst (…) en zo veel moois missen.” Ze missen hierdoor inderdaad veel moois, zoals Yellow submarine (The Beatles), waarvan deze week bekend werd dat de remake afgeblazen wordt. Wie moedwillig zoiets moois doodzwijgt, minacht daarmee eigenlijk de persoonlijkheid van de makers, om Francis Schaeffer nog maar eens aan te halen.
Maar Yellow submarine is van lang geleden. Muziekvideo’s van nu zijn zo creatief toch niet? Wat zou je daaraan missen dan?
Veel dus. Videoclips waren voor de gereformeerde filosoof Calvin Seerveld zelfs een reden om William Romanowski aan te moedigen in zijn bestudering van de popcultuur. Romanowski herinnert zich een avondje tv-kijken met Seerveld (MTV!) waarin die concludeerde dat veel videoclips een sterke verwantschap hadden met moderne beeldende kunst.
Wat dacht je hier bijvoorbeeld van?
Logisch dus dat het Museum of Modern Art te New York videoclips verzamelt. Gelukkig hoef je niet helemaal naar de Big Apple om van deze kunstvorm te genieten. Check bijvoorbeeld Fell in love with a girl (White Stripes), Put the lights on the tree (Sufjan Stevens), Life in Technicolor ii (Coldplay), Different when it comes to you (Bruce Cockburn), All is full of love (Björk) of A little less conversation (Junkie XL / Elvis Presley).
En voor wie er niet genoeg van kan krijgen nog wat mooie muziekvideo’s uit de oude doos: Sign o’ the times (Prince; wie? Ja, Prince!), Black soul choir (16 Horsepower), Sledge hammer (Peter Gabriel), Money for nothin’ (Dire Straits), Subterranean homesick blues (Bob Dylan), Take on me (A-Ha), Leave me alone (Michael Jackson).
Weet je er nog meer? Reageer!
Plaats reactie