Wat zijn velen van ons eigenlijk zielig: altijd en immer op zoek naar erkenning, complimenten en helemaal in de ban van getallen, prijzen, volgers, fans en facebook-likes. Van ouderling tot jeugdwerker. “Wat? Vijftig jongeren in je jeugdgroep? Hoe doe je dat?!” 

Je weet het best: je identiteit ligt heus niet in wat je doet, maar in wie je bent. Je bent niet wat je doet, maar je doet wie je bent. Ja, ja, ja, we weten het best. En toch: we zijn ongelooflijk in de ban van het getal. Ik heb daar wel last van, in ieder geval. Hoeveel volgers heb ik? Hoeveel ‘likes’ op Facebook? Hoe doet mijn blad het? Hoe lopen mijn cd’s? En waarom…? Stop! Anselm Grün spreekt zelfs over de ‘zonde van het vergelijken’. En hij heeft gelijk. Vergelijken maakt werkelijk doodongelukkig en is ten diepste gewoon niet goed. God moet veel verdriet hebben van het feit dat zijn kinderen zo met elkaar en zichzelf bezig zijn, waarin afgunst en jaloezie vaak de boventoon voeren. Velen horen het regelmatig in de kerk: ‘Zet uw zinnen niet op het huis van een ander, en evenmin op zijn vrouw, op zijn slaaf, zijn slavin, zijn rund of zijn ezel, of wat hem ook maar toebehoort.’ Vrij vertaald: wees niet jaloers op dat wat van een ander is: huis, succes, volgers en misschien wel eehm…. de iPad2.

Zoek het niet in cijfers, maar in diepte! Dat was ook de boodschap van Maurits Roose, jongerenwerker bij LEF, onderdeel van de Navitators. Hij gaf vorige week vrijdag een zeer boeiende workshop voor jongerenwerkers, tijdens Studiedag Re-search & Re-act. “Als ons jeugdwerk klein is, denken we al snel dat we het niet goed genoeg doen. We denken te veel in kwantiteit en te weinig in kwaliteit, offer geen diepte voor breedte!”

Jezus zelf zocht het ook niet in de breedte, maar in de diepte, aldus Roose.  “Jezus werd gevolgd door een grote groep mensen, maar Hij koos er twaalf uit om mee verder te gaan en uit die twaalf personen later weer drie.” Met andere woorden: wil je jongeren echt discipelen, dan gaat het niet perse om grote groepen, maar om diepte. Maurits begrijpt dan ook werkelijk niet waarom sommige jongerenwerkers de doelstelling hebben om te groeien in aantal jongeren. “Je mag met jongeren de diepte in, ook al is het maar een klein clubje: help ze om te groeien in karakter, in hun gebedsleven, in het zich eigen maken van de Bijbel.”

Niet spreken maar zijn

En dan is niet zozeer belangrijk wat je zegt, maar wie je bent, benadrukte Maurits Roose. Van zijn eigen jeugdleider herinnerde hij zich welgeteld twee dingen: 1. Dat hij altijd pepermuntjes bij zich had; en 2. Hoe hij was: hoe hij sprak over z’n gebedsleven en hoe hij thuis met z’n vrouw en kinderen omging. “Hij was echt een voorbeeldfiguur.”

De kerk mag best hogere doelen stellen aan jongeren, zei Maurits. Het doel moet niet zijn: hoe houden we ze bij de kerk en het liefst nog met een taakje. “Het doel moet zijn: Jezus. We willen jongeren vormen, zodat ze meer en meer gaan worden zoals Hij.”