Het was deze week de Week van Gebed. Maar weet je waar wij Nederlanders niet zo héél erg goed in zijn? In overgave en nederigheid. Bidden, prima, goed te organiseren ook. Maar aanbidden en buigen? Griezelig!

Dingen organiseren, plannen bedenken en doelen halen: daar zijn we goed in. Dat heb je namelijk in de hand, is meetbaar en – ook belangrijk – corrigeerbaar. Want daar houden we ook van: kritiek en correctie. En zo zitten we vaak ook in de kerk. De preek: ‘Het was best aardig, maar…’. De zangeres in de dienst: ‘Ze zingt op zich zelf goed, maar ze is wel onzeker hoor’. Of: ‘Hij heeft een goede uitstraling, maar z’n zang laat wel wat te wensen over’. En zo is het bijna nooit goed en is er bijna altijd wel wat.

Het was deze week de Week van Gebed. Prachtig, goed georganiseerd en nodig ook. Maar laten we ook eens nadenken over datgene wat zou nauw met bidden verbonden is: aanbidden. Dat lijkt op bidden, maar is wezenlijk wat anders. Aanbidden kun je leren, net als bidden. De discipelen zeiden tot de hun Meester: Heer, leer ons bidden. Ik heb op een gegeven moment gevraagd: Heer, leer mij aanbidden. Leer mij knielen, maak mij zachtmoedig, minder vol van mezelf en voller van U.

Het was het begin van een louteringsproces waarin ik (ook letterlijk) mijn knieën heb gebogen voor Koning Jezus. De psalmen hebben me daar ongelooflijk bij geholpen. Aanbidden is nu een wezenlijk onderdeel van mijn leven geworden. Maar er is nog wat anders gebeurd: sinds God mij heeft geleerd om Hem te aanbidden, ben ik ook meer van Hem, mezelf en andere mensen gaan houden. Ik heb meer liefde van Hem ontvangen. Zijn liefde voor mij was er altijd al, ik kon het alleen niet ontvangen.

De trots, de kritiek, de pijn zat in de weg (binnenkant). Ik was ongelooflijk zeker van mezelf, kritisch en vriendelijk doch gesloten (buitenkant). Gods liefde heeft mij veranderd en ik ben Hem er tot op de dag dankbaar voor.

Weet je, God heeft niets aan hoogmoedigen, mensen die alles en iedereen bekritiseren en naar beneden halen. Gelukkig zijn de zachtmoedigen, de nederigen, de aanbidders, de vredestichters, mensen die vol zijn van liefde. Die niet doen, maar zijn.

In mijn boek Een kerk vol aanbidding stel ik een vraag die ook met karakter en houding te maken hebben: Hoe zit u in de kerk? Kritisch? Gesloten? Bent u aan het wachten tot ‘er weer wat misgaat’, zodat u weer eens lekker kunt klagen? Of bent u zachtmoedig aanwezig, zegenend, dienend?

Dat wil trouwens niet zeggen dat we alles maar moeten goedvinden. Maar het is de toon die de muziek maakt.

Ronald Koops is uitvoerend musicus  en hoofdredacteur van het christelijk opvoedblad Aan de Hand.