Volwassenen hebben soms zo hun eigen gewoontes als het gaat over communicatie met jongeren: of er is helemaal geen communicatie,  of er wordt gepreekt tegen jongeren. Els van Dijk daagt volwassenen uit om in relatie tot jongeren belangstelling te tonen de juiste vragen te stellen. “Sommige jongeren hebben nog nooit op niveau met een volwassene gepraat.”

Het symposium met als titel ‘De hunkerende generatie – de leefwereld van jongeren’ trok de erg veel bezoekers: ouders, opvoeders, pedagogen, jeugdkringleiders en natuurlijk jongeren zelf. Het symposium vond afgelopen vrijdag plaats in een overvol kerkelijk centrum De Brug in Amersfoort, waar naar verluidt rond de zeshonderd mensen aanwezig waren.

Het symposium werd georganiseerd in samenwerking met het Reformatorisch Dagblad en de Christelijke Hogeschool Ede. Ook het 35-jarig bestaan van de Evangelische Hogeschool werd gevierd en het boekje De hunkerende generatie van ‘moeder overste’ drs. Els J. van Dijk werd gepresenteerd. Een schot in de roos, zo bleek: de eerste oplage van het boekje (2000) was via voorintekening al uitverkocht voordat het op de markt kwam.

Van Dijk signaleert grofweg twee problemen. Allereerst de rusteloze generatie jongeren die “vermoeid en verward” zijn. Maar ze ziet ook een generatie ouders die rusteloos hun eigen persoonlijk succes en materialisme najagen. Veel onderzoeken die gaan over problemen bij kinderen leggen de vinger bij tweeverdienerschap en echtscheidingen.

Een ander probleem: pubers komen onverschillig over, maar zijn dat vaak niet. En ouders zijn vaak niet in staat om een inhoudelijk gesprek te hebben met hun kinderen. Ouders moeten niet pasklare antwoorden geven, maar belangstelling tonen en de juiste vragen stellen, zo vindt Van Dijk. Wat wil je met je leven? Hoe wil jij het verschil maken? Hoe wil jij een licht zijn in deze wereld? Waar heb je passie voor? Hoe wil je dat er aan het einde van je leven over je gesproken wordt door mensen die je meegemaakt hebben? Van Dijk: “Veel ouders willen graag jong blijven, vet, hip en cool. Ze worden niet meer gekenmerkt als hoeders van levenswijsheid die zij overdragen aan de volgende generatie.”

Maar pubers zijn toch lastig en opstandig? Misschien. Maar het zijn volgens Van Dijk vooral kwetsbare mensen in een verwarrende maatschappij. Ze zijn vaak chronisch vermoeid, hebben last van angst en stress om niets te missen en erbij te horen. Zoals alleen Els van Dijk dat kan zeggen: “De multitaskende jongere, die de mogelijkheid heeft om 24 uur per dag te communiceren, heeft een vol hoofd, weet zich niet te concentreren en kent geen innerlijke rust.”

Wat moeten volwassen doen? Jongeren willen dat er van hen gehouden wordt, benadrukt Van Dijk, dat is het allerbelangrijkste. Ze hebben volwassenen nodig als rolmodel en identificatiefiguur die volwassenheid en volleerdheid uitstralen. Inspirerende volwassenen die een visie hebben ontwikkeld op het leven en die dat weten over te dragen.”

Naar aanleiding van het boek en symposium ‘De hunkerende generatie – De leefwereld van jongeren’ Volwassenen hebben soms zo hun eigen gewoontes als het gaat over communicatie met jongeren: of er is helemaal geen communicatie,  of er wordt gepreekt tegen jongeren. Els van Dijk daagt volwassenen uit om in relatie tot jongeren belangstelling te tonen de juiste vragen te stellen. “Sommige jongeren hebben nog nooit op niveau met een volwassene gepraat.”

Het symposium met als titel ‘De hunkerende generatie – de leefwereld van jongeren’ trok de erg veel bezoekers: ouders, opvoeders, pedagogen, jeugdkringleiders en natuurlijk jongeren zelf. Het symposium vond afgelopen vrijdag plaats in een overvol kerkelijk centrum De Brug in Amersfoort, waar naar verluidt rond de zeshonderd mensen aanwezig waren.

Het symposium werd georganiseerd in samenwerking met het Reformatorisch Dagblad en de Christelijke Hogeschool Ede. Ook het 35-jarig bestaan van de Evangelische Hogeschool werd gevierd en het boekje De hunkerende generatie van ‘moeder overste’ drs. Els J. van Dijk werd gepresenteerd. Een schot in de roos, zo bleek: de eerste oplage van het boekje (2000) was via voorintekening al uitverkocht voordat het op de markt kwam.

Van Dijk signaleert grofweg twee problemen. Allereerst de rusteloze generatie jongeren die “vermoeid en verward” zijn. Maar ze ziet ook een generatie ouders die rusteloos hun eigen persoonlijk succes en materialisme najagen. Veel onderzoeken die gaan over problemen bij kinderen leggen de vinger bij tweeverdienerschap en echtscheidingen.

Een ander probleem: pubers komen onverschillig over, maar zijn dat vaak niet. En ouders zijn vaak niet in staat om een inhoudelijk gesprek te hebben met hun kinderen. Ouders moeten niet pasklare antwoorden geven, maar belangstelling tonen en de juiste vragen stellen, zo vindt Van Dijk. Wat wil je met je leven? Hoe wil jij het verschil maken? Hoe wil jij een licht zijn in deze wereld? Waar heb je passie voor? Hoe wil je dat er aan het einde van je leven over je gesproken wordt door mensen die je meegemaakt hebben? Van Dijk: “Veel ouders willen graag jong blijven, vet, hip en cool. Ze worden niet meer gekenmerkt als hoeders van levenswijsheid die zij overdragen aan de volgende generatie.”

Maar pubers zijn toch lastig en opstandig? Misschien. Maar het zijn volgens Van Dijk vooral kwetsbare mensen in een verwarrende maatschappij. Ze zijn vaak chronisch vermoeid, hebben last van angst en stress om niets te missen en erbij te horen. Zoals alleen Els van Dijk dat kan zeggen: “De multitaskende jongere, die de mogelijkheid heeft om 24 uur per dag te communiceren, heeft een vol hoofd, weet zich niet te concentreren en kent geen innerlijke rust.”

Wat moeten volwassen doen? Jongeren willen dat er van hen gehouden wordt, benadrukt Van Dijk, dat is het allerbelangrijkste. Ze hebben volwassenen nodig als rolmodel en identificatiefiguur die volwassenheid en volleerdheid uitstralen. Inspirerende volwassenen die een visie hebben ontwikkeld op het leven en die dat weten over te dragen.”

Naar aanleiding van het boek en symposium ‘De hunkerende generatie – De leefwereld van jongeren’