Vorige week blogde ik over ‘volwassen geloof’ en de manier waarop ik dat thema terug wil laten komen in cv•koers, naar aanleiding van het antwoord op de vraag waar cv•koers aan kan bijdragen. Deze week: wat bedoel ik met het tweede deel van deze zin: een betrouwbaar getuigenis?
Een van de grote thema’s in christelijk Nederland is tegenwoordig de vernieuwing van gelovigen en gemeentes. Woorden als ‘missionair’ en ‘kerkvernieuwing’ vielen 10 jaar terug nog nauwelijks, maar zijn nu al een poos op ieders lippen. Ook cv•koers schreef er regelmatig over.
Dat zijn op zich allemaal goede ontwikkelingen, maar volgens mij is deze trend maar één deel van het verhaal. We kunnen ons als christenen ook wel eens verliezen in alle mooie plannen en modellen. Of ons volkomen blindstaren op het verbeteren van onze zichtbaarheid.
Zichtbaarheid is belangrijk, maar geloofwaardigheid en betrouwbaarheid zijn dat misschien nog wel meer. Ga maar na: wat de Rooms Katholieke kerk wordt verweten in het hele misbruikdossier is niet eens per se de omvang van het misbruik (‘dat hadden wel al wel gedacht’), maar vooral de gebrekkige manier waarop er in de afgelopen jaren gereageerd is. De betrouwbaarheid van alle gelovigen heeft hierdoor een flinke knauw gekregen.
Onlangs werd bekend dat kerken het minst vertrouwde instituut van Nederland zijn. Nog maar één op de drie Nederlanders noemt de kerk een betrouwbare club. Voor onze journalistieke agenda betekent dit gegeven: nuchter en eerlijk kijken naar geloof & kerk zijn, zonder zó nuchter te worden dat je God zelf uit het oog verliest. Hoopvol schrijven over de toekomst van Gods kerk en de opbouw van ons geloof, zonder in illusies en ideaalplaatjes te blijven steken.
Hoe pakt dat uit in de praktijk?
We zullen zeker stukken blijven plaatsen over kerken die het ‘goed doen’ of over inspirerende christenen. In ons volgende nummer besteden we bijvoorbeeld ruim aandacht aan initiatieven in dorpsgemeentes. Tegelijk willen we ook – méér dan voorheen – onze blik richten op waar het mis gaat. Op het zendingsveld, bijvoorbeeld (zie de reportage over de charismatische organisatie Trin). Maar zeker ook op het microniveau in bijvoorbeeld al die kerken waar de gemeente bijvoorbeeld met de predikant botst of waar het ‘heilige moeten’ omslaat in drammerigheid en teleurstelling.
Mensen zijn niet perfect en organisaties al helemaal niet. Door ons journalistieke licht te laten schijnen, ook op plaatsen waar het schuurt, hopen we uiteindelijk juist meer van God’s licht in deze wereld te zien.
Over het derde deel van de inhoudelijke doelstelling blog ik vrijdag 10 februari verder. Volgende week vrijdag op cvkoers.nl: wat zijn de meest zichtbare veranderingen in het februarinummer van cv•koers dat vrijdag 3 februari op de mat valt? Een inkijkje, ook voor niet-abonnees.
