Postmoderne kritiek is heilzaam

,,Voor een goed begrip van mijn benadering is het nodig te onderscheiden tussen postmodernisme en postmoderniteit. Postmoderniteit staat voor de huidige cultuur, die wordt gekenmerkt door snelle veranderingen in (communicatie-)technologie, globalisatie, fragmentatie, en dergelijke. Je zou in dit verband ook kunnen spreken van hypermoderniteit. Dat wil zeggen dat de processen die kenmerkend waren voor de moderne maatschappij zijn versneld en intenser zijn geworden. Ze zijn echter niet wezenlijk verschillend van die moderne cultuur.

Het postmodernisme is een intellectuele en filosofische stroming, een discours. Hierin zijn allerlei geluiden te beluisteren, maar toch ook één grondtoon. En dat is de kritiek op het modernisme, het zogenaamde Verlichtingsdenken. In dit modernisme staat de autonome mens centraal. Tradities doen er niet toe, deze worden als beknellend en bekrompen terzijde geschoven. ‘Geloven’ is een privézaak geworden. Immers, wie gelooft, is bevooroordeeld en dat wil men vermijden. Op het publieke terrein van politiek, onderwijs en wetenschap mag alleen de neutrale rede het voor het zeggen hebben.

Het postmodernisme kan worden opgevat als een diep wantrouwen tegen de rede en de ‘neutrale’ wetenschap als onze enige bron en garantie voor waarheid. Postmoderne denkers menen dat het moderne appèl op algemene, neutrale en rationele waarheden ten diepste is gegrond in een bepaald gezaghebbend verhaal. Deze mythe of narratief is tot stand gekomen in een bepaalde tijd en gemeenschap en daarmee niet universeel geldig. Dat betekent niet dat ze geen waarheid bevat, maar dat de ‘gesitueerdheid’ ervan erkend moet worden.’’