Lezersverhalen (deel 2)

Ik was 21 jaar, woonde in Amsterdam en ontdekte dat in de Haarlemse gemeente van mijn kerkgenootschap een slank mij onbekend meisje kerkte. Ze was mooi en ik wilde wel verkering. Door mijn verlegenheid piekerde ik erover hoe ik met dat meisje in contact zou kunnen komen. De kerk bracht uitkomst doordat via de jeugddiensten meestal een groep jongeren van naburige gemeenten naar de gemeente trok waar de jeugddienst werd gehouden. En er was een jeugddienst in Haarlem op komst, waarbij de jongeren uit onder meer Amsterdam voor het eten ondergebracht werden bij gastgezinnen.
In stilte bad ik dat ik bij de ouders van dat leuke meisje gevraagd zou worden. Maar helaas, na het einde van de dienst kwam er een volkomen vreemde jongen op mij af die mij namens zijn ouders vroeg om met hen mee naar huis te gaan. Ik vond dat niet leuk van God, terwijl ik zo gehoopt had op gebedsverhoring. Had de lieve Heer niet dat kleine wondertje kunnen regelen? Teleurgesteld liep ik mee, tot we ergens een huis binnengingen. Ik hing mijn jas in de gang aan de kapstok, de kamerdeur zwaaide open en in de open keuken was een meisje bezig met brood snijden. Ze was het leuke slanke meisje van mijn dromen! Een golf van dankbaarheid doordrong mij en inwendig dankte ik de lieve Heer en vroeg vergeving voor mijn gebrek aan vertrouwen.
Het werd een fijne dag en doordat haar vader een hobby had waar ik ook van wist, was er een reden (smoes) om terug te komen. Toen ik merkte dat ze mij ook aardig vond, durfde ik haar eindelijk te vragen. Het was toen 1963 en inmiddels zijn we 42 jaar getrouwd en van onze drie getrouwde kinderen zijn we opa en oma van vijf kleinkinderen. Vaak denken we nog terug aan die eerste tijd en pas later vertelde mijn vrouw me dat zij haar broer de opdracht gegeven had om mij mee naar huis te vragen. Want zij vond mij aardig en wist niet hoe met mij in contact te komen.

Nico van Kooten


Verkeerde naam

Een jaar of dertien was ik, toen ik hem tegenkwam op straat. 

Het was tijdens het jaarlijkse dorpsfeest. Ik kom uit een kaasdorp waar elk jaar een zogenaamde kaaskoningin gekozen word, die dan in optocht door de straten rijdt. De optocht was voorbij en mijn vriendin, haar zus en ik wilden net naar huis gaan toen hij langsreed op de fiets.

Mijn vriendins zus zei: ,,He, dat is die leuke jongen van de muziekschool.’'

In een impuls riep ik hem na. Met hen erbij durfde ik dat wel. Ons gegiechel verstomde toen hij omkeerde en op ons afkwam. Ik had zijn naam verkeerd geroepen, zijn broer heette zo, legde hij uit.

Alle bravoure van het moment daarvoor was verdwenen. Wij - en vooral ik natuurlijk, want het was mijn schuld - stonden er blozend bij, nauwelijks in staat om iets uit te brengen. Toen hij wegfietste, lachten we opgelucht. Hij had met ons gepraat! En we wisten nu wel hoe hij heette...

 

Hij was zes jaar ouder en dus zo onbereikbaar als de filmsterren waar ik plaatjes van spaarde. Terwijl hij al op de universiteit zat. was ik net brugpieper af. Tot mijn grote verbazing was ik er op de een of andere manier toch in geslaagd om zijn interesse te wekken en hij knoopte weleens een gesprekje met mij aan als we elkaar ‘toevallig’ tegenkwamen, meestal bij de bibliotheek. 

 

Die schijnbaar onbetekenende puberale actie tien jaar geleden was misschien wel bepalend voor mijn leven. Als ik niets geroepen had, alleen maar gekeken had terwijl hij voorbij fietste, zou ik dan over vier maanden ook met hem gaan trouwen?

 

  

 

Ik was achttien jaar en net verhuisd van een boerderij naar een bungalow in een klein stadje. Rond melkenstijd kreeg ik een melkbusje in mijn handen geduwd. Vanwege ziekte kon pa niet meer op de boerderij werken, maar hij wilde wél boerenmelk drinken! Of ik bij een boer verderop een paar litertjes wilde halen. Ik deed het met de nodige tegenzin. Ik lustte niet eens melk!

Langzaam fietste ik naar dat onbekende boerenbedrijf. ’t Was donker op het erf. Ergens loeide een koe. De verlichte stal durfde ik niet in, dus trok ik aan de voordeurbel. In de gang floepte een lamp aan. De deur zwaaide open. En… daar stond een jongen van mijn leeftijd. Maar hij zag er, wat kleding betreft, niet uit! Een zwart met rode trui over een paars overhemd droeg hij, in een groene slobberige ribbroek waaronder dikke gebreide sokken zichtbaar waren.

Vriendelijk vroeg hij waarvoor ik kwam. En toen was ik verkocht. Hij had een prachtige stem! En een paar lieve ogen! Een bos met krullen! ’t Kon niet op. Ik was op slag verliefd. Tot over mijn oren! Hij gelukkig ook. Precies vier jaar later, na héél veel busjes melk en urenlange deurgesprekken, gingen we trouwen. En nu, na ruim 27 jaar, ben ik nog steeds verliefd! De krullen hebben inmiddels plaatsgemaakt voor kale plekken, maar de ogen kijken nog steeds vriendelijk en zijn stem hoor ik zó graag. Het is elke dag weer muziek in mijn oren. Wat betreft ons verleden, het heden en de toekomst geloven we allebei in Gods leiding met ons leven. Soli Deo Gloria!

 

  

 

Helemaal tot over m’n oren verliefd was ik. Dit had ik nog niet eerder ervaren. Ik wist niet dat het zo voelde. Terwijl ik toch net vier jaar verkering achter de rug had. Ik had het na veel knipperlichtgedoe eindelijk definitief uitgemaakt met m’n eerste verkering. En ik was vastbesloten voorlopig vast te houden aan mijn nieuw verworven vrijgezellenstatus. Maar die duurde uiteindelijk slechts zes weken. Want ik kwam HEM tegen! En je laat de liefde van je leven toch niet aan je voorbijgaan? Want zo voelde het voor ons beiden direct vanaf het begin. Hij was me een aantal weken eerder al opgevallen toen ik op zaterdagavond uit was met mijn vriendin. En mijn broer kende hem. Maar we hadden elkaar nog nooit gesproken. Tot die bewuste zaterdagavond. We raakten aan de praat. En zijn daar tot op de dag van vandaag eigenlijk niet meer mee gestopt… Soms wel even, tijdelijk. En dan kan het mis gaan. Zoals bij die eerste zoen in de duinen. Die duurde bijna de hele middag. En hoewel dat stoppelbaardje erg stoer stond, leverde dat mij een geschaafde kin op. Leg dat maar eens uit aan je medestudenten, docenten en ouders...

Maar behalve een onderbreking zo nu en dan is praten over alles wat je bezighoudt volgens mij nog altijd het geheim van ons heerlijke huwelijk. Het is zo belangrijk om van elkaar te weten hoe je je voelt, waar je je zorgen over maakt, wat je fijn vindt. En dan blijft niets onbesproken. Natuurlijk zijn er moeilijke periodes. Soms voelde het of we elkaar langzaamaan kwijtraakten. We hebben geleerd dat het voor ons huwelijk van levensbelang is om heel bewust tijd vrij te maken voor elkaar. Dat is soms lastig met kleine kinderen. Maar we ervaren dat het werkt. Regelmatig zijn we weer helemaal verliefd. Dan zie ik weer die bijzondere, leuke kanten van hem waarvoor ik destijds als een blok ben gevallen.

Maar vraag me niet die verliefdheid, De Liefde, te verklaren. Ik kan deze alleen maar aanvaarden als een geschenk uit de hemel. Een geschenk van de Schepper die de liefde niet alleen heeft bedacht, maar liefde is. Dat vieren is een bron van vreugde, hier op aarde en - zo stel ik me voor - tegelijkertijd boven in de hemel!

 

  

 

Liefde op ’t eerste gezicht, ‘You’ve got mail’ & 'Alpha-relatie'! Dit zijn de drie begrippen die onze relatie beschrijven!

Vorig jaar heb ik een halfjaar stage gelopen bij Alpha-cursus Nederland. Wij begonnen in mijn kerk voor het eerst met de Alpha-cursus. Ik had geen eerdere ervaring met de Alpha-cursus en had een afspraak gemaakt bij Youth Alpha in de buurt om te zien hoe een Alpha-avond is in de praktijk.
Ik kwam daar binnen en daar heb ik ‘m ontmoet! Ik werd verwelkomd door het Alpha-team, onder andere door hem! Hij hield die avond ook het praatje. Hij deed dit leuk, alhoewel dit op een snel tempo ging... Ik had gelijk wel zoiets van: wow, leuke jongen. Maar goed: ik kwam daar voor mijn werk!

Twee dagen later had ik een Youth Alpha-trainingsweekend in Woerden. Wij hebben elkaar daar weer ontmoet en gesproken. Ik merkte wel een klik. Terug van het weekend mailde ik de Youth Alpha-leiding wat ik van hun Youth Alpha-avond vond. Ook had ik voor hem, Stef, wat tips om zijn snelle praten te voorkomen, aangezien ik er zelf ook wat van kan!

Ik kreeg een mailtje terug met de reactie: ‘Zoals je kunt zien heb ik ‘m ook doorgestuurd naar Stef.’ Aangezien ik vond dat de man het initiatief moet nemen, wachtte ik rustig af of ik een reactie zou krijgen. Al gauw had ik een mailtje terug waarin hij mij bedankte voor mijn reactie. Zo begon de 'You’ve got mail'-periode, afgewisseld met ‘Alpha-momenten’. Telkens kwamen we elkaar tegen vanwege Alpha.

Dit duurde en paar maanden. En tja, op een gegeven ogenblik waren de 'Alpha-momenten' op, wat nu...
Toen kwam hij met het initiatief om wat te gaan drinken en inmiddels hebben we bijna vijf maanden verkering!

De vraag is vaak: hoe kennen jullie elkaar? Een 'Alpha-relatie' kun je het ook wel noemen. Wat is het gaaf dat je elkaar vindt als je gaat voor dezelfde passie. Wij zijn God erg dankbaar dat we elkaar hebben leren kennen! En kijken uit naar wat de toekomst samen ons zal brengen!

 

 

 

Zo verliefd waren we. Ik op hem en hij op haar.

Hoe langer de verliefdheid onbeantwoord bleef, hoe meer ze werd geromantiseerd tot een ware tragedie. De heldin was ik en iedereen die hem niet was, werd figurant. Hij genoot. Die aandacht was wat zijn zelfbeeld nodig had, vanwege haar vele afwijzingen. Met z’n drieën bleven we in balans. Maar de driehoek trok scheef, want ik kon niet blijven geven. Na twee jaar bloeide de ongevoede verliefdheid dood.

Zij was reeds voor hem weggevallen en nu viel ook ik weg. Hij bleef achter met niemand. Maar ook ik.

Na een tijdje afstand van elkaar te hebben genomen bleek onze angst voor het alleenzijn groter dan de angst om halfhartig te binden. Slechts voor elkaar. Tegenover de buitenwereld ontkenden we onze relatie. De achterdeur moest open blijven, anders ging het benauwen. Vele weekenden zonderden we onszelf af.  We leefden in een eigen wereld die té klein bleek. We werden melancholisch. Droevig. Eigenlijk doodongelukkig. Het was de angst voor het onbekende die ons samenhield. Misschien ook wel de laksheid om opnieuw onszelf te openen naar vreemden. Zo was het immers veilig.

Na een jaar in een eigen wereld geleefd te hebben wilde hij de relatie openbaar te maken. Verliefd was hij op mij, zei hij. Maar mijn lichaam kwam in opstand. Het communiceerde wat ik niet meer durfde te communiceren. We besloten voorgoed afscheid te nemen. Een maand later hoorde ik dat hij een nieuwe vriendin had. Nog nooit had hij zó voor iemand gevoeld, zei hij. Ik bleef alleen achter. Maar gelukkiger dan ik met hem ooit had kunnen zijn.

Gekozen
'We zijn op zoek naar leuke anekdotes en waardevolle verhalen over verliefdheid en huwelijk.' Deze zin bleef me bezighouden en spoorde me aan om iets aan het papier toe te vertrouwen. Op 30 juni zijn we alweer achttien jaar getrouwd, maar hoe begon het allemaal? 

In de eerste plaats met de actieve vakantie van Youth for Christ naar Zwitserland in de zomer van 1985. De deelnemers kwamen uit het hele land , maar met name de Friezen, of liever gezegd, de Friezinnen, zijn me bijgebleven. Vooral met Hennie had ik na die tijd nog contact en we schreven elkaar regelmatig. Ook kan ik me nog herinneren dat ik op 4 januari naar haar verjaardag  toe ging. We hadden (nog) geen verkering, het was midden in de winter, heel koud en glad buiten, maar toch ging ik de Afsluitdijk over om op bezoek te gaan!

In november 1987 organiseerde de afdeling waar ik toen werkte een kegelavond. Omdat dat meestal per ‘koppel’ wordt gedaan, belde ik Hennie en nodigde haar uit om mee te gaan. Ze reageerde enthousiast en het was een mooie avond. In de weken die volgden, spraken en schreven we elkaar regelmatig en we kregen uiteindelijk tijdens de kerstdagen van dat jaar verkering. Dat was het begin van een mooie  tijd, het ene weekend in Den Helder en het andere in Witmarsum. We leerden elkaar steeds beter kennen en maakten plannen voor verloving en huwelijk, dat zoals gezegd plaats vond op 30 juni 1989. We mochten in ons gezin drie kinderen ontvangen, Marieke, Gerard en Jolande, die nu 17, 14 en 12 jaar oud zijn.  

Wat me ook steeds is bijgebleven, is die ene zin uit een boekje van Walter Trobisch: in het begin is het zo dat je ‘kiest voor degene van wie je houdt’ en later in je huwelijk geldt dat je ‘houdt van degene die je gekozen hebt’. Want er kunnen moeiten en zorgen komen, maar wat is het dan belangrijk om steeds weer terug te keren naar de basis, naar de eerste liefde, zoals ook in de Bijbel wordt gezegd.

     

 

 

Het was een goed idee van de buurman - hij was immers jarig - om samen trouwfilms te kijken. Er waren drie films beschikbaar: één opgenomen in het roomse Limburg, één in de meer wereldse Randstad en één op de streng-protestantse Veluwe. De verjaardagsgangers, allemaal buurtgenoten, waren wel geïnteresseerd en elke film werd, voorzien van veel commentaar, aandachtig bekeken. Ook de film van onze ‘mooiste dag van het leven’ passeerde. Ook bij onze film werden de standaardgrappen gemaakt. Wat overbleef was de verbazing over de kleine verschillen tussen de drie opnames.

Natuurlijk was de regio anders, de kerk en de hoofdrolspelers. Maar van een afstand gezien waren de verschillen klein. Wat voor ons zo bijzonder was, leek ineens zo gewoon. Familie met bruiloftskleding, een receptie, foto’s maken in een park, enzovoorts - in elke film kwam het voor. Ondertussen zijn we meer dan dertig jaar getrouwd, Nelly en ik. Wij zijn heel gelukkig samen en ik vind haar een lot uit de loterij. Is zij daarmee echt bijzonder? Voor mij natuurlijk wel.

Toen ik onlangs bij de bibliotheek was geweest, zat Nelly op de parkeerplaats in de auto te wachten. Door andere auto’s heen zag ze niet meer dan een glimp van mijn shirt en arm. Onmiddellijk wist ze: dat is Wim! Ze startte de auto en even later stapte ik in. Zo kennen we elkaar door en door en dat voelt als heel bijzonder. Andere stellen zullen dat ook hebben en daarmee is het weer heel gewoon. Verliefdheid en een langdurige relatie ontstaan wanneer om de een of andere reden het gewone ineens bijzonder wordt: een blik, een glimlach, een knuffel...

Onze trouwfilm is een kostbaar bezit, een tijdsdocument. Het jaar 1976 ligt ver achter ons. De trouwerij van toen, niets bijzonders en toch zeker niet gewoon omdat na zo veel jaren het intense gevoel van verbondenheid en verliefdheid is gebleven. Waar de vonk goed overslaat, wordt het gewone bijzonder.

 

 

 

Onvoorwaardelijk 

Mijn vriendin probeerde mij te koppelen aan haar broer. Ik zei: ,,Je doet je best maar, dat lukt je toch niet.'' Ik vond hem maar een mager ventje. Maar vanwege de depressiviteit van mijn vriendin had ik direct heel intensieve gesprekken met Bart. Hij werd stapelverliefd op mij. Ik niet op hem. Bart zei: ,,Ik houd van jou.'' Ik zei: ,,Dat is een groot woord, laten we elkaar eerst eens beter leren kennen.''

Ik heb gebeden: ,,God, als het uw wil is dat ik met hem verder ga, wilt u dan geven dat hij met mij naar het buitenland wil en dat iemand anders dat ook bevestigd.'' Dezelfde dag kreeg ik die bevestiging. Ik was nog steeds niet verliefd op Bart, maar ik ging steeds meer van hem houden om wie hij was. Hij was eerlijk, trouw, lief, geduldig en ik kon enorm met hem lachen.

We kregen verkering. Ik ging voor stage naar Indonesië. Door de intensieve briefwisseling, faxen en telefoontjes, leerden we elkaar nog beter kennen en ging ik nog meer van hem houden. Het voelde of ik eindelijk mijn thuis had gevonden.

Ik kwam ziek terug. Ik vroeg of hij wel met een zieke vrouw wilde trouwen. ,,Ik houd onvoorwaardelijk van je'', zei hij. We trouwden binnen anderhalf jaar. Nu, na vele moeilijke jaren van zware zwangerschappen, financiële krapte en ziekte, houden we nog steeds zielsveel van elkaar en die liefde groeit alleen maar. Ik ben nog steeds ziek. Ik ben altijd moe en heb altijd pijn. Als Bart na een werkdag thuis komt, heeft hij vaak nog een werkdag er achteraan. Toch is ons huwelijk de grootste zegen van God. Het is zo bijzonder dat je liefde voor elkaar dagelijks groeit. We lachen veel samen. Ik mis Bart elke dag als hij op zijn werk is. Ik kijk altijd uit naar zijn thuiskomst. Ik zeg weleens: ,,Het is niet eerlijk - ben ik met je getrouwd, zie ik je nog alleen maar 's morgens even, 's avonds en in het weekend. Je collega's zien je vaker dan ik.''

 

  

 

Voorjaar 2006. Net verkering. Op en top verliefd. Zo veel mogelijk bij elkaar willen zijn. U kent het wel. Hoe moest dat nou, van de zomer? Bijna een maand zonder elkaar! De vakantieplannen waren namelijk al gemaakt toen we in februari verkering kregen. Joanne zou met haar ouders en zus ruim drie weken in Toscane verblijven, ik ging met vrienden een jongerenvakantie naar Normandië leiden. Precies de middelste week dat zij weg was. Jammer genoeg geen mogelijkheid dus om naar Italië af te reizen. Dacht zij. Ik niet. Het plan was namelijk al snel gemaakt en bleek, na veel bellen en mailen, ook uitvoerbaar. Moest ik alleen nog aan haar vader vragen of het kon. En het mocht. Dat zat gelukkig allemaal wel snor.

Zomer 2006. Na een vermoeiende, maar zeer geslaagde week tieners vermaken vertrok ik vanuit Noord-Frankrijk naar Italië. Na achtereenvolgens bus, trein, metro en wederom bus, vloog ik vanaf vliegveld Parijs Orly (budgetvliegen met een chartermaatschappij - ik ben en blijf student) naar Pisa. Anderhalf uur nu eens létterlijk met mijn hoofd in de wolken. Snel nog even cryptisch sms’en dat ik haar binnenkort om de hals zou ‘vliegen’.

In die tussentijd deden Joanne, zus en ouders een dagje Pisa. Op de terugweg raakten ze al snel ‘per ongeluk’ de weg kwijt en kwamen op het vliegveld terecht. Waar vrienden, familie en zelfs de halve camping in Toscane op de hoogte waren van ‘De Verrassing’, had Joanne geen enkel benul. Zij wist niet beter dan dat ik weer terug was op Nederlandse bodem. Toen ik na veertien uur reizen eindelijk het portier van de auto opentrok, dacht ze dan ook dat ze droomde! Het enige wat, met volste verbazing, uit haar mond kwam, was: ,,Wat doe jíj hier?''

Tja, had ik die gezichtsuitdrukking nou toch maar op de foto gezet! Gelukkig hebben we, nog steeds bij elkaar én nog steeds verliefd, de herinnering nog...

 

 

 

Een dozijn jaren geleden was er eens een jongeman, lang, fijn van bouw en profiel, blauwe ogen. Ogen die soms fel stonden, dan weer ingetogen, soms duidelijk gericht, dan weer vaag, of was het nu dromerig? In mijn dromen dichtte ik de jongeman met die ogen van alles en nog wat toe… Als hij met zijn linnen tasje in de hand naar de bushalte liep, keek ik hem na. Als ik zijn profiel van opzij zag, wilde mijn vinger het tekenen.

Nu was het zo dat wij elkaar tot dusver alleen zijdelings ontmoet hadden. Het enige treffen was geweest tijdens een potje kaarten. Toen leek hij me al zo ‘aardig’. Maar aardig was nog niet bijzonder. En destijds had ik mijn oog op een ander laten vallen.

Toen kwam het moment dat onze wegen elkaar kruisten, wij werden bij elkaar geplaatst. In een gebedsgroepje. Mijn hart maakte een klein sprongetje: nu zou ik hem echt beter leren kennen! En het bleek waar: samen bidden brengt nader. Nader ook tot zijn huis, zijn muziek, zijn stroopwafels, zijn sfeer. Wanneer ik hem nu elders ontmoette, de jongen met die vage blik, voelde hij vreemd en vertrouwd tegelijk. Hij boeide. Mijn fascinatie groeide.

Tot hij ging bloeien. De dag dat hij belde. Naar mij. Om te vragen of ik die dag naar die kerk ging. En de telefoon ging nogmaals. Wilde ik na de kerk bij hem komen eten? Ja, leuk. Ja! En die mysterieuze blauwe ogen waren duidelijk gericht … op mij. 

Enkele jaren gingen voorbij. Wij waren samen. Hij en ik. In de vrije momenten zochten we elkaar op. Fladderden heen en weer. Lichtvoetig, woordeloos verbonden. Toen verdween de zon. De stilte hing zwaar tussen ons in. Wat viel er te zeggen? Was de droom ten onder gegaan?

Nee. Door de schaduwen vielen nieuwe stralen. En wij hervonden elkaar. Nu met woorden die zich hadden bewezen. Er kwam plaats voor een nieuwe droom. De belofte van trouw in licht en schaduwtijden. En toen, o wonder, ontvingen we samen nieuw leven. Een mensenkind. Bestemd om met open ogen te dromen…

 

 

Nadat wij trouwden, betrokken we een tijdelijk huurhuis, maar het was nog onbekend hoelang we hier precies konden blijven wonen.

De derde dag van onze huwelijksreis belde een goede vriend met de mededeling dat ons huis te koop stond. We begonnen te lachen en later andere mensen met ons. We vonden het een leuke grap voor ons trouwen!

Het bleek toch geen grap te zijn, het was echt waar! Binnen drie maanden moesten wij eruit. We hadden het geluk dat we een huisje in het dorp konden kopen, met als enigste voorwaarde dat we er pas over vier maanden in konden. We wisten even niet wat te doen, maar we kregen van iemand het aanbod om de tijd te overbruggen op een plezierjachtje. We waren pas getrouwd, dus dit klonk ons prima in de oren. Het was wel wat klein en primitief. We hadden geen verwarming, veel muggen en wanneer de watertank leeg was, natuurlijk altijd op een onbestemd moment, waren we genoodzaakt om naar het dorp te varen en te tanken.

Toen we de sleutel van ons huis kregen, hadden we gelukkig veel hulp van familie en vrienden. We zaten er net warmpjes bij toen onze prachtige dochter werd geboren! Waardevolle negen maanden!

  

 

Mijn wens om te trouwen was al overjarig en druk bezig om te verbleken. Om mij heen had ik voorbeelden te over om geen huwelijk te wensen. In mijn eentje was ik ook gelukkig, te midden van familie en vrienden om van te houden. Af en toe jeukte het mij dat ik voor niemand werkelijk nummer één was, maar die periodes gingen altijd weer over, werden ook steeds minder intens.

In de eetgroep waren de jongens af en toe onderwerp van gesprek. Onderling werd goedmoedig geplaagd en tussen neus en lippen door gevraagd hoe het ermee stond. Rond de millenniumwisseling had ik helemaal geen zin meer om mij om een jongen te bekommeren. Dus hield ik de boot af met de woorden: ,,Ik? Ik trouw pas in 2007.'' Dit kon ik een paar jaar volhouden, maar toen stopte deze gevleugelde uitdrukking. Het werd 2001, 2002, 2003...  Af en toe, in de maanden februari en maart, kon ik verzuchten: ik moet toch nog es een Kloris hebben voor het invullen van mijn belastingpapieren. Wat had ik een hekel aan dat akelige formulier. Op de computer was het een fluitje van een cent, zei men. Maar ja, met die computer ben ik geen goeie vriendjes. Op het werk moest ik me tegen heug en meug in het computerwerk verdiepen. We kregen laptops, een 'verbeterd' programma en een nieuw netwerk. Thuis had ik ook een computer. En internet. Een vriend regelde een ADSL-verbinding in plaats van telefoontikken.

Om me ook thuis te bekwamen in het computerwerk, verkende ik het internet. Vriendinnen hadden me al jaren naar crosspoint.net verwezen. Dit werd daarom voor mij de site die zou moeten bewijzen dat ik ook op de computer mijn weg kon vinden. Net als mijn vriendinnen dat konden. Het beheersen van deze site stond voor mij gelijk aan het kunnen omgaan met de computer en het internet. En ziedaar. Wat gebeurt er? Ik kom er een belastingadviseur tegen, die bovendien de allerliefste man van de hele wereld blijkt te zijn. En hij wil met me trouwen! In 2007.

 

 

 

Onze eerste kus gaven wij elkaar 's avonds laat, bij volle maan. Romantisch, zou je zeggen. Maar dat viel wel tegen. Want hij stond daar gekleed in een motorpak - in zijn ene hand een helm en in zijn andere hand een tas. Daardoor was er geen innige omhelzing.

De klasgenoot waar ik verliefd op was, reed motor. Hij had beloofd om in de herfstvakantie een keertje bij mij op mijn kamer op bezoek te komen. De vakantie kroop om, want hij belde niet zo vlot voor een afspraak. Ik hoopte stilletjes dat hij zonder te bellen spontaan zou langskomen. Daarom spitste ik regelmatig mijn oren: ,,Hoor ik een motor rijden?'' Dan klom ik op een stoel om door het dakraam van mijn zolderkamer de wijk in te kijken. Maar het was steeds voor niets.

Toen hij er op vrijdagavond was, werd dat ook het begin van onze verkering. Het was leuk om een vriend te hebben die motor reed. Ik zat graag achterop. De motor, de helm en het pak hoorden bij hem. Maar toen hij een paar keer een ongeluk kreeg, niet door eigen toedoen, besloot hij te stoppen met motorrijden.

Na 24 jaar huwelijk begon de interesse voor motoren weer te komen. Hij kocht een tweedehands motor, een Honda Shadow 700 CC. De middag dat hij ‘m ophaalde, liep het qua tijd een beetje uit. Het was mooi weer. Ik had het avondeten klaar en ging vast in de tuin aan tafel, met onze drie kinderen. Eén van de jongens hoorde in de verte een motor aankomen. Als een speer vlogen wij met z’n allen van tafel af om hem aan te zien komen rijden met zijn nieuwe ‘aanwinst’. Toen hij de oprit opreed, overviel mij ineens een niet te stuiten gevoel van verliefdheid. Alles in mij sprankelde. Ik voelde dat ik er een rode kleur van kreeg. Zijn ogen achter het venster van de helm met daaronder de wangen wat omhoog gedrukt... De houding waarmee hij op zijn stalen ros zat…. álles was als toen!

Het gevoel verbaasde mij. Want ik beweer regelmatig dat ik na 27 jaar huwelijk nog steeds verliefd ben.

Kennelijk was die 'eerste verliefdheid' toch anders.

 

 

 

Verliefd, verloofd, getrouwd... en zeg het met bloemen.

 

Verliefd... Mijn geliefde plukt voor mij de allermooiste reuzenviool uit de tuin van zijn ouders en geeft hem aan mij. Ik doe de prachtige paarsblauwe bloem in een knoopsgat en draag hem met trots. 

Het eerste bosje is van gele chrysanten. ,,Geel,'' zeg ik, ,,is de kleur van de haat.'' Stom van mij, je bedoelt het zo goed. Ik teken de bloemen in mijn schetsboek. De chrysanten hebben zes weken op een vaas gestaan en zijn voor altijd getekend.

Verloofd… Neem je weleens een bosje bloemen voor mij mee? Waarschijnlijk niet, want ze staan toch in het huis van mijn ouders, daar woon ik. Waarschijnlijk wel, want je houdt veel van mij en wilt dat tonen.

Dan breng je het allermooiste bruidsboeket mee dat ik ooit heb gezien. Kleurrijk, bijzonder, onverwacht anders, precies wat bij mij past. Wat heb je dat goed bedacht. Nee, ik vind het niet erg dat er ook gele roosjes in zitten, er zijn ook veel bontgekleurde gerbera’s, zelfs klimop en twee kleine stekelplantjes. Die zet ik later in een potje in de vensterbank, in de zon kleuren ze rood, in de schaduw worden ze groen. Volmaakt bruidsboeket.

 

Getrouwd... Mijn geliefde houdt van bloemen, meer dan ik. Hij zaait ze zelf en kweekt ze zelf en poot ze zelf. 's Zomers krijg ik armen vol, meer dan genoeg. De mensen die jou zien fietsen met grote bossen bloemen denken dat jij iets goed te maken hebt. Ze roepen je na. Nee, nee, dat is jouw portie liefde voor mij. Soms krijg ik weleens een bosje rode rozen, op een verjaardag of op moederdag. Ze zijn mooi, maar ze prikken, net als het huwelijk zelf.

Dan krijg ik op een goede dag vijftig rozen tegelijk, grote rozen met lange stelen, voor elk jaar dat ik leef. Ik heb geen vaas die past, die moeten we nog kopen. Ik zet de rozen op de foto en gebruik ze als kaart voor iemand die liefde of aandacht nodig heeft. Geef liever maar geen rozen meer, je tuinbloemen zijn mooier, die zijn jij!!!

Nu krijg ik duizendschonen, straks dahlia's en zonnebloemen en weet je nog: rabarberbloemen, dilleschermen. Jouw liefde is verrassend. Jijzelf bent mijn GOUDSBLOEM  en ik jouw steenbreek.

 

 

 

 

Ik zou niet kunnen vertellen waarom ik nou ‘op hem viel’. Misschien toch die mooie ogen achter die monsterlijke hoornen bril… Superjong waren we. Hij bijna achttien, ik bijna zeventien. De klik was er en is er bijna vijfentwintig jaar later nog.

Samen blij geweest, samen verdriet gehad, samen moeite doorstaan. Samen gekibbeld, geruzied, gelachen, geliefd. Liefhebben is een werkwoord. Is doen, is laten, is delen, is helen, is geven, is vragen. Op een dag denk je: ben ik daar nu mee getrouwd? Een dag later: wauw, Heere God, dat U me nu juist deze man gegeven hebt!

Er zijn tijden die niet meer terugkomen. Die dagen uit het begin waarop je maar aan één iemand dacht. Tot over mijn oren… Het begin van levenslange nabijheid waarvan je hoopt dat die duren en duren zal. Denken: dat gaat nog wel over, en als we getrouwd zijn doet ie dat niet meer… Maar hij en verzamelen en bewaren lijken bij elkaar te horen en opruimen is toch zo’n raar woord. Lief blijven hebben is soms een hele kunst.

We voelen ons niet altijd meer tot over onze oren verliefd, wel tot diep in onze ziel in de echt verbonden.

Een mooiere verbintenis dan het huwelijk is er niet.

Hart hebben voor elkaar, elkanders hart hebben.

Steeds weer kunnen zeggen: ik ook van jou.