‘Ik ben banger voor kleingeloof dan voor demonen’

Dominee Kranen nam het probleem uiterst serieus en besloot zich in de praktijk van het bevrijdingspastoraat te verdiepen. Samen met Jenö Sebök, een ouderling uit zijn gemeente, maakte hij studie van het onderwerp en samen baden ze om Gods leiding. Tot Wendy’s man opbelde: Wendy stond op het punt zelfmoord te plegen. Halsoverkop gingen dominee en ouderling erop af. Tijdens het bevrijdingsgebed ervoer Wendy hoe de demonen haar een voor een verlieten.

,,Ik heb geweldige herinneringen aan dit bezoek’’, blikt hij terug. ,,Tegelijk vond ik het heel zwaar. Het liefst wilde ik terug naar het gewone predikantswerk. Maar hoe meer ik daarover nadacht, hoe schuldiger ik me voelde. De Here God bracht deze nood niet voor niets op mijn pad. Ik wilde wel terug, maar ik kon niet meer.’’

 

Na die avond liet het onderwerp de predikant inderdaad niet meer los. In november 2006 hield hij met Jenö een toerustingsavond in Putten die honderdtwintig mensen trok. Een van de bezoekers, een journaliste, schreef over de avond een artikel voor de regionale krant De Stentor. De Telegraaf en het Nederlands Dagblad volgden. Het gevolg: de Puttense dominee kreeg telefoontjes uit heel Nederland. Mensen vertelden hun verhaal over hun ervaring met demonische gebondenheid en bovennatuurlijke gebeurtenissen. Vaak durfden ze deze zaken met niemand anders te delen, bang om voor waanzinnig versleten te worden.

,,Op een gegeven moment kwam ik in contact met een meisje van zestien’’, herinnert Rob zich. ,,Zij vertelde dat haar televisie regelmatig aanfloepte, waarna een vreemd meisje bij haar in de kamer verscheen. Vanuit de hoek staarde ze haar twintig minuten aan en verdween dan weer. Veel mensen zouden zo’n meisje voor gek verklaren en zeggen: ‘Ga jij maar naar de psychiater, die vangt jou wel op.’ Die opvang is er echter niet. Zo’n meisje komt vervolgens bij ons en zegt: ‘Jullie nemen mijn problemen serieus, willen jullie met mij bidden?’’’

Al snel botsten Jenö en Rob echter op een gebrek aan tijd. ,,Met z’n tweeën hadden we domweg te weinig tijd om al die mensen te helpen. We hadden meer mensen nodig om ons team te versterken.’’ Een oplossing diende zich snel aan. Rob ontmoette een vrouw die in Soest een cursus bevrijdingspastoraat volgde. Bij deze cursus waren ook andere Puttenaren betrokken. Rob vroeg deze cursisten of ze hem wilden ondersteunen met het bevrijdingswerk. Zo ontstond in Putten een bevrijdingsteam. Inmiddels is dit uitgegroeid tot een interkerkelijk team van acht mensen.

De voordelen van zo’n interkerkelijk team wegen op tegen de nadelen, vindt Rob. ,,We leren elkaars denkwijze en theologische inzichten kennen. Dat verbreedt je kennis en invoelingsvermogen. Tijdens onze wekelijkse bijeenkomsten bespreken we regelmatig thema’s als wedergeboorte, geloven, of zoals laatst: tongentaal. Soms levert dat moeiten op. Bijvoorbeeld: moet iemand die bevrijding zoekt een wedergeboren christen zijn?’’

 

Het eerste gesprek met een hulpvrager voert Rob alleen. Wanneer hij denkt dat er sprake is van gebondenheid, geeft hij mensen een vragenlijst mee naar huis. Het volgende gesprek vindt plaats op een dinsdagavond als het team samenkomt. Vertrouwend op de leiding van de Heilige Geest probeert het team erachter te komen op welk gebied iemand al dan niet demonisch belast is. Niet lang daarna vindt het bevrijdingsgebed plaats, ook in groepsverband. Robs teamleden voeren de nazorggesprekken, zelf heeft hij zijn handen vol aan andere taken.

 

Van zijn wijkkerkenraad kreeg Rob toestemming om elke week maandagmorgen voor studie en dinsdagavond voor bevrijdingspastoraat te gebruiken. Dat was bijzonder, aangezien vooral de Algemene Kerkenraad aanvankelijk geschrokken terugdeinsde voor deze vorm van pastoraat.

 

,,Alleen al het bestaan van demonen wordt door sommige christenen ontkend. Is iemand werkelijk gebonden door een demon of gaat het om een psychisch probleem? Dat is de grote vraag. Naast ontkenning speelt angst een rol. We willen er gewoon niet aan dat demonen werkelijk bestaan. Wel is het zo dat een demonische belasting zich kan uiten op allerlei manieren die lijken op een psychische ziekte. Dat maakt het lastig.’’

 

,,Het veroorzaakte nogal wat commotie. Onze gemeente is zo breed als de PKN zelf, van vrijzinnig tot Gereformeerde Bond en evangelisch. Veel mensen vonden het prachtig, maar anderen waren sceptisch. Wat mij vooral opviel, is dat juist de orthodoxen heel positief reageerden. Dat had ik niet verwacht. Maar zij aanvaarden de Bijbel als het ware woord van God. Zij erkennen satan als een persoonlijke, tegen Gods Koninkrijk gerichte macht.’’

 

,,Omdat er meer is tussen hemel en aarde dan jij en ik fijn vinden. Satan is geen verzinsel van mensen, maar een realiteit. Hij gaat heel geniepig te werk. ‘Mijn volk gaat ten onder door gebrek aan kennis’, staat in Hosea 4:6. Die kennis moet gevoed worden. Een boek dat mij zelf erg geholpen heeft om meer te leren over de betekenis van occultisme, is Okkultes ABC van Kurt F. Koch. Op het moment dat je occulte invloeden onderkent, kun je waakzaam zijn.

Daarnaast is de nood op dit terrein bijzonder hoog. Wanhoop moet plaatsmaken voor bevrijding. Je bent niet gedoemd om je leven lang met occulte belasting te leven! De gebondenheid van Wendy ging via haar moeder en haar opa uiteindelijk terug op haar overgrootmoeder. Haar opa zei: ‘Dat is een gave, daar moet je mee leren leven.’ Maar Wendy stond op en zei: ‘Dit wil ik niet!’’’

 

,,Dat is soms heel moeilijk, soms ook helemaal niet. Wendy zag geesten en haar zoontje van vier zag ze ook. Zij had buitengewone krachten, waarzeggende vermogens en werd een keer per week bezeten. Als mensen allerlei paranormale gaven bezitten, dan kun je al bijna uitgaan van demonische belasting.

Daarnaast kun je kijken naar religieuze symptomen. Een sterk ontwikkelde weerzin tegen kerk, zingen, gebed en Bijbel kan wijzen op demonische belasting. Ik weet van een lieve, vrome vrouw, die steeds moeilijker naar de kerk ging en op een gegeven moment in de kerk innerlijk aan het vloeken was. Dat werd steeds erger. Ze kon niet meer meezingen en meebidden, hoewel ze echt met haar Heer leefde.

Daarnaast heb je psychische problemen die ook heel sterk kunnen lijken op demonische belasting. Je kunt stemmen horen, zelfmoordneigingen hebben, last hebben van zelfbeschadiging. Dit kunnen puur psychische symptomen zijn. Iemand die stemmen hoort, kan ze door hulp van een psychiater kwijtraken. Maar dit lukt je niet als het een demonische gebondenheid is, dan blijven ze. Er zijn mensen die jarenlang bij een psychiater onder behandeling zijn geweest, daar geen baat bij vonden en uiteindelijk bij bevrijdingspastoraat wel baat hebben.’’

 

,,Kijk uit voor hoogmoed en gemakzucht! De discipelen kunnen de maanzieke jongen niet genezen. Jezus bestraft hen om hun kleingeloof. Besef dat je elke bevrijding heel intensief moet voorbereiden. ‘Dit geslacht gaat niet uit dan door bidden en vasten’, zegt Jezus. Je bent totaal afhankelijk van Hem.

Daarnaast: onderschat demonen niet! Ze zijn zo link als een looien deur. Demonen verbergen zich op de meest akelige manieren. Soms lijkt het of iemand bevrijd is, terwijl later blijkt van niet. Je wordt voor de gek gehouden! Daar baal ik dan van. Soms moet je opnieuw met iemand bidden.’’

 

,,De eerste avond bij Wendy op de bank vond ik het echt eng. Zij vertelde dat ze regelmatig last had van een andere persoon, een demon, die door haar heen sprak. Het was mijn schrikbeeld dat een demon haar in bezit zou nemen terwijl ik in de kamer was. Toen dat inderdaad gebeurde, merkte ik dat ik helemaal niet bang was, maar dat de Here God mij kracht en rust gaf.

Ik ben banger voor mijn eigen kleingeloof en twijfel dan voor demonen. Tijdens het vooronderzoek vraag ik me vaak af: gaat het bij deze persoon wel of niet om demonische gebondenheid? En soms tijdens het bevrijdingsgebed: verdwijnen de demonen wel?’’

 

,,Mijn vrouw Nienke vond het in eerste instantie beangstigend dat ik me hiermee bezighield, maar nu staat ze er vierkant achter. Mijn vier zoons vinden het heel vanzelfsprekend en kennen dan ook geen angst. Wel vind ik het belangrijk om het bevrijdingsgebed niet bij ons in huis te doen. Ik weet niet wat de uitwerking hiervan kan zijn op lange termijn.’’

 

,,Met medeweten van hun predikant komen er mensen uit de hele gezindte bij ons op gesprek. Door de publiciteit, de bekendheid en de getuigenissen vindt het bevrijdingspastoraat langzaam maar zeker zijn weg in de breedte van de kerk en de kerkenraad.

Nu gebeurt de bediening van bevrijding nog te veel op eigen initiatief. Voor mij is het heel belangrijk dat bevrijdingspastoraat op den duur een integraal deel wordt van het pastoraat binnen de eigen gemeente.’’