Een minuut stilte
Op elkaar gepakt in een gammele boot proberen vluchtelingen vanuit Afrika het vasteland van Europa te bereiken. De overtocht is gevaarlijk, honderden vluchtelingen sterven voordat ze voet aan land zetten. Toch nemen ze het risico; omdat ze willen ontsnappen aan een leven van honger en werkloosheid.
Door Marjan Moolenaar
Een paar weken geleden stierven honderden vluchtelingen aan boord van een schip vanuit Libië. Hoeveel vluchtelingen de dood hebben gevonden in de golven is onduidelijk. Ze krijgen geen instapkaart als ze aan boord gaan en de verhalen van overlevenden over hoeveel anderen op het schip waren, zijn niet te checken. Het Europees Parlement hield een minuut stilte om de slachtoffers te gedenken en dat was het dan weer. De organisatie Fortress Europe becijferde dat er sinds 1988 ruim dertienduizend vluchtelingen zijn omgekomen tijdens hun pogingen Europa te bereiken. Sommige schattingen gaan uit van een nog hoger getal. Al die vluchtelingen zochten een beter bestaan in Europa maar vonden uiteindelijk de dood. En het wrange is dat al die scheepsrampen nieuwelingen niet afschrikken.
Nu de economische crisis in alle uithoeken van de wereld te voelen is, vallen de hardste klappen bij de armen en achtergestelden in Afrika en Azië. De werkloosheid loopt snel op en in een laatste wanhoopspoging schrapen mensen het beetje spaargeld bij elkaar dat ze hebben en kopen een plek op een wrakkige boot om in Europa nog iets van een bestaan op te kunnen bouwen.
Maar Europa gaat ze met steeds meer mensen en middelen tegenhouden. Zo gaan vanaf 15 mei de Italiaanse en Libische kustwacht samenwerken om schepen met vluchtelingen tijdig te onderscheppen. Met steeds meer Afrikaanse landen worden afspraken gemaakt om vluchtelingen tegen te houden en binnen hun eigen grenzen op te vangen, in ruil voor ontwikkelingsgeld. Zo heeft Libië sinds 2003 bijna twintig miljoen euro van Italië ontvangen wat vervolgens geďnvesteerd is in jeeps, schepen en opvangkampen. Het betekent eigenlijk dat Libië steeds meer een buitenpost van de EU wordt. In de opvangkampen daar hebben de vluchtelingen vaak te maken met mishandeling en verkrachtingen, maar er zijn maar weinigen die daarnaar omzien. Kunnen we daar als Europese Unie niet ook onze blik op richten? En een menswaardige behandeling van deze vluchtelingen. Want het verdrietige is dat mishandeling en zelfs de dood op zee ze niet zal afschrikken. Ze blijven komen. Maar wij kunnen er wel voor zorgen dat ze beter opgevangen worden en sneller terug naar huis kunnen. Een minuut stilte houden is goed, maar echt helpen en niet de andere kant op kijken nog beter.
Marjan Moolenaar is samensteller bij het programma ‘Dit Is De Dag’ op Radio 1.
Marjan Moolenaar is samensteller bij het programma ‘Dit Is De Dag’ op Radio 1.
Dit artikel maakt deel uit van het dossier Sociale gerechtigheid
Naar boven | Reageer op dit artikel | Mail naar vriend(in) | Print dit artikel
