CVKoers-reis: durf het kerk-zijn dienstbaar te maken aan de Grote Opdracht
Hoezeer de term ‘missionair gemeente-zijn’ tegenwoordig ook op de lippen ligt van kerkenraden, de goede bedoelingen lopen niet zelden vast. De kerkcultuur deinst terug voor de veranderingen die nodig zijn om buitenkerkelijken te bereiken. De deelnemers aan de CV•Koers-studiereis naar Redeemer en Willow Creek (20-30 oktober) werden er sterk bij bepaald: we zijn kerk op het zendingsveld. Onze missionaire roeping vraagt om moedige keuzes.
Door Ronald Westerbeek
De laatste gastspreker op de Acts 2-conferentie van Willow Creek, die deel uitmaakte van de CVKoers-studiereis, was uitermate ontnuchterend. ,,We kunnen nu wel denken dat we de afgelopen dagen allemaal innovatieve ideeën en analyses hebben gehoord over missionair gemeente-zijn,’’ hield gemeentestichter Erwin McManus (Los Angeles) de bijna 4000 deelnemers voor, ,,maar we hebben niets gehoord dat niet vanzelfsprekend zou moeten zijn voor de kerk. Dat we in alles missionair moeten zijn. Dat er geen vervreemdende subcultuur in de kerk zou moeten zijn, maar een come as you are-cultuur, zodat iedere zondaar tot Christus kan komen. Dat de kerk de plaats zou moeten zijn waar mensen genade ervaren en ontvangen. Dat we niet moeten verwachten dat mensen wel naar onze diensten komen, maar dat we hen met de liefde van Christus moeten opzoeken in hun situatie en cultuur. Dat is allemaal niet nieuw. Dat zouden wezenskenmerken moeten zijn van de gemeente van Christus.’’
Dit artikel maakt deel uit van het dossier De missionaire gemeente
Dit artikel is verschenen in CV·Koers december 2006
Naar boven | Reageer op dit artikel | Mail naar vriend(in) | Print dit artikel
De olifant in de kamer
Hoezeer de term ‘missionair gemeente-zijn’ tegenwoordig ook op de lippen ligt van kerkenraden, de goede bedoelingen lopen niet zelden vast. De kerkcultuur deinst terug voor de veranderingen die nodig zijn om buitenkerkelijken te bereiken. De deelnemers aan de CV•Koers-studiereis naar Redeemer en Willow Creek (20-30 oktober) werden er sterk bij bepaald: we zijn kerk op het zendingsveld. Onze missionaire roeping vraagt om moedige keuzes.
Door Ronald Westerbeek
De laatste gastspreker op de Acts 2-conferentie van Willow Creek, die deel uitmaakte van de CVKoers-studiereis, was uitermate ontnuchterend. ,,We kunnen nu wel denken dat we de afgelopen dagen allemaal innovatieve ideeën en analyses hebben gehoord over missionair gemeente-zijn,’’ hield gemeentestichter Erwin McManus (Los Angeles) de bijna 4000 deelnemers voor, ,,maar we hebben niets gehoord dat niet vanzelfsprekend zou moeten zijn voor de kerk. Dat we in alles missionair moeten zijn. Dat er geen vervreemdende subcultuur in de kerk zou moeten zijn, maar een come as you are-cultuur, zodat iedere zondaar tot Christus kan komen. Dat de kerk de plaats zou moeten zijn waar mensen genade ervaren en ontvangen. Dat we niet moeten verwachten dat mensen wel naar onze diensten komen, maar dat we hen met de liefde van Christus moeten opzoeken in hun situatie en cultuur. Dat is allemaal niet nieuw. Dat zouden wezenskenmerken moeten zijn van de gemeente van Christus.’’
De realiteit is vaak anders. ,,De kerk doet me denken aan een gezelschap in een eetkamer’’, schetste McManus. ,,De tafelgenoten zijn zo in beslag genomen door de tafelschikking en de juiste etiquette, dat hun volkomen ontgaat dat er een olifant in de kamer staat… Onze olifant is dat de cultuur om ons heen grondig is veranderd en postchristelijk is, en totaal geen aansluiting meer heeft met onze kerkelijke subcultuur. Maar we zijn zo druk met onszelf bezig en hangen zo aan het verleden, dat we niet doorhebben hoe fundamenteel de tijden zijn veranderd. Het lijkt ons te ontgaan dat de kerk er niet voor zichzelf is, maar voor de wereld. We moeten ons niet afsluiten voor de heidense cultuur, maar uitgaan in die cultuur om het Evangelie van genade te brengen. Het enige punt is dit: we moeten meer van mensen gaan houden, omdat God van hen houdt.’’
Veranderingen bij Willow Creek
Aan de CVKoers-studiereis namen negentien predikanten, ouderlingen en missionair betrokkenen deel, uit zowel de PKN als de kleine gereformeerde kerken. Het eerste deel van de reis voerde naar New York, waar verschillende diensten en kerkplantingen van Redeemer Presbyterian Church werden bezocht en seminars werden gevolgd met stafmedewerkers van Redeemer. Het tweede deel van de reis bestond uit een bezoek aan Willow Creek in Chicago, waar we de driedaagse Acts 2-conferentie volgden.
Als er één kerk is waar alles van meet af aan gericht is geweest op het bereiken van buitenkerkelijken, dan is het wel Willow Creek. Maar ook Willow ontdekte een ‘olifant in hun kamer’, die moedige keuzes vraagt. Gene Appel (opvolger van Bill Hybels) ging tijdens de conferentie openhartig in op dit leerproces. Om kort te gaan: de laagdrempelige benadering die kenmerkend is voor Willow, blijkt steeds minder aan te sluiten bij nieuwe generaties zoekers.
De Willow-benadering - moderne, laagdrempelige diensten voor de wijde regio, die je vrijblijvend kunt bezoeken en die niet al te ‘kerks’ zijn - werkte vooral goed onder de blanke middenklasse van babyboomers. Jongere generaties blijken in hun spirituele zoektocht juist wél te zoeken naar spiritualiteit en beleving, liturgische elementen en stevige preken, en naar gemeenschap en ontmoeting. Maar ook onder oudere bezoekers - die jarenlang uit de wijde omgeving naar de megadiensten kwamen - groeit de behoefte aan hechtere gemeenschappen in de eigen woonomgeving.
Uit de Spiritual Growth Survey die in 2004 werd uitgevoerd onder leden en bezoekers, blijkt bovendien dat de geloofsgroei tegenvalt. De gedachte bij Willow was: als we zorgen dat mensen volop betrokken zijn bij gemeenteactiviteiten, dan volgt geestelijke groei vanzelf. Dat blijkt niet het geval.
Moedige keuzes
De veranderende cultuur noopt Willow Creek ertoe de strategie en benadering opnieuw te doordenken en aan te passen, omwille van de missie. Het pleit voor de staf dat die de durf tot kritische zelfreflectie heeft om dit aan te gaan, ook als dit het loslaten betekent van principes die kenmerkend waren voor de Willow-aanpak. Zo is wel duidelijk dat ledendiensten en zoekersdiensten meer samengevoegd gaan worden. De diensten gaan dan wel van karakter veranderen: meer culturele diversiteit bijvoorbeeld, meer spiritualiteit en meer inbreng van jongere generaties. De aangekondigde veranderingen in het groepenwerk en evangelisatie zijn nog ingrijpender.
Voor Willow Creek is dit niet minder dan een revolutie. Je zou willen dat meer kerken zo moedig waren.
Dit artikel maakt deel uit van het dossier De missionaire gemeente
Naar boven | Reageer op dit artikel | Mail naar vriend(in) | Print dit artikel
