Christenen mogen best wat meer lef hebben

In Nederland spelen we namelijk liever op safe. We zijn er meesters in om risico’s te vermijden. Ook in de kerk en bij christenen werkt dit door. We proberen zo veel mogelijk te houden wat we hebben. En we bespreken alles veelvuldig door voordat we overgaan tot actie (als we nog tot actie overgaan). We zijn bang voor onvrede, verlies en onzekerheid. Maar in de navolging van Jezus Christus ging het toch over iets anders? Ging het daar niet over jezelf verliezen, opoffering, alles geven voor het ene waardevolle, over uitgaan en heengaan, over geloof?

Als het erom gaat andere mensen te laten delen in het mooiste wat er is (het Evangelie van Jezus Christus), dan gaan Nederlandse christenen slechts aarzelend hun weg. Natuurlijk zijn er allerlei hoopvolle initiatieven te noemen, maar ze lijken eerder uitzondering dan regel. Gáán Nederlandse kerken voor zending in eigen land? Ook als het water hun nog niet tot de lippen staat (wat betreft bijvoorbeeld kerkverlating)? En ook als het echt wat kost? Weinig christenen zullen ontkennen dat het delen van het Evangelie prioriteit verdient. Maar hoeveel christenen en kerken durven daar werkelijk consequenties aan te verbinden? In tijd en geld?

 

Uiteindelijk begint het ermee dat christenen opstaan om de eerste stap te nemen. De stap durven nemen naar de ander (om het over het geloof te hebben). Het risico nemen om een (dienende) activiteit te starten. Het lef hebben om iets nieuws te beginnen. Het geloof hebben om een bidstond te initiëren. Het hart hebben om een relatie aan te gaan met een ander.

Als christenen stappen nemen om echt iets te doen, dan mogen kerken niet achterblijven. Niet alles kan bij het oude vertrouwde gelaten worden als je nieuwe mensen (ook nieuwe generaties binnen de kerk) wilt betrekken bij het gezin van God. En dat laatste is toch het verlangen van de kerk? Daarvoor zullen stappen genomen moeten worden om verstaanbaar het Evangelie te communiceren en open te staan voor nieuwe mensen. Stappen die risico’s inhouden.

 

Zulke eerste stappen van christenen en kerken zijn op zich niet ingewikkeld. Het vereist vooral moed om daadwerkelijk iets missionairs te doen. Je weet namelijk niet waar het toe zal leiden en je weet niet wie je zult ontmoeten. De kans is groot dat je modder (zonde en gebrokenheid) tegenkomt, dat je met moeilijke ethische kwesties te maken krijgt, dat je discussies oproept, dat het heel wat tijd (en dus volharding) gaat kosten. Maar goed, dat overkwam de eerste discipelen toch ook in de navolging van hun Heer? Bovendien, de zaak waarom het gaat, is niet zomaar iets. Het gaat over leven, dood, bestemming en gerechtigheid.

Er zullen ook andere stappen genomen moeten worden. En daar is nog meer lev voor nodig. Mensen zijn enorm divers, ze verschillen in achtergrond, (sub)cultuur, leeftijd, kennis en ga zo maar door. Dat betekent dat er ook een enorme diversiteit nodig is als het gaat om manieren, activiteiten, diensten enzovoort om deze mensen te bereiken. Naast de bestaande en beproefde methoden is het tijd voor nieuwe werkwijzen. Zeker de postchristelijke mens dient op een andere manier aangesproken te worden opdat hetzelfde Evangelie echt landt. Nodig zijn christenen die uit hun christelijke zoutvaten stappen en werkelijk zout zijn, die radicaal het Koninkrijk vertegenwoordigen. Nodig zijn gemeenten die starten met nieuwe en bestaande vormen van missionaire activiteiten, cursussen, dienstbetoon en samenkomsten.

 

Waar is missionair werk in Nederland daadwerkelijk van de grond gekomen? Op plaatsen waar christenen opstonden die bewogen waren met mensen; die visie hadden om mensen op een bepaalde manier met het Evangelie te bereiken; die uiteindelijk stap voor stap aan de slag gingen om dit te realiseren. Nieuwkomers konden worden begroet op plaatsen waar de kerk ruimte bood aan zulke christenen.

Van iedere christen en van iedere kerk worden stappen gevraagd in geloof. Dat betekent genadig openstaan voor iedereen - zonder (impliciet) te veroordelen. Werkelijk denken aan die ander en bidden voor de ander. Ruimte scheppen voor nieuwe mensen. Bij de voorbereiding van activiteiten rekening houden met zoekers. Het gesprek aangaan met de ander - en dan het gesprek beginnen met luisteren. Het begint telkens met één stap. Uit het antwoord op de vraag of we weleens zulke eerste stappen nemen om een ander te bereiken met de liefde van God, blijkt of we werkelijk lev hebben.