Bidden voor je stad

Het is een zondagavond in mei, het is warm en ik twijfel: zal ik vanavond de startbijeenkomst bezoeken van het interkerkelijke stadsgebed? Ik ben uitgenodigd via een flyer die op mijn stoel lag in de gemeente die ik bezoek: ,,In het Stadsgebed Amersfoort komen mensen en kerken samen die hart voor de stad hebben, omdat zij geloven dat God hart voor de stad heeft’’. De startavond wordt gevolgd door tien dagen van gebed, tussen Hemelvaart en Pinksteren. Het is de eerste keer dat dit vanuit maar liefst tien kerken - van pinkster tot Bond, en van Leger des Heils tot christelijk-gereformeerd - gezamenlijk wordt georganiseerd. Er zijn wel eerder initiatieven geweest, maar altijd kleinschaliger. Bovendien was er nauwelijks samenwerking tussen christenen van gereformeerden huize en uit de evangelische hoek. Meestal ben je op dat soort gebedsbijeenkomsten met een handjevol mensen … Ik stap toch maar op de fiets, naar de hervormde Brugkerk. Bemoedigende drukte bij aankomst bij de kerk, een volle hal en een geanimeerde groep mensen in de zaal. Bijna tweehonderd Amersfoorters willen vanavond hun stad in gebed bij God brengen!

We zingen het openingslied, uit de Opwekkingsbundel, nummer 553: ,,Laat het feest zijn in de huizen, mensen dansen op de straat, als het onrecht buigt voor Jezus en het volk weer bidden gaat.’’ Een muziekgroep die voor de gelegenheid is samengesteld uit mensen uit allerlei gemeenten, begeleidt ons uitbundig. Sommige mensen heffen hun handen op naar hun Heer, anderen zingen ingetogener maar niet minder toegewijd. Een toespraak volgt; Oeds Blok, voorganger van de baptistengemeente: ,,In allerlei ontmoetingen blijkt dat er iets in beweging is in kerkelijk Amersfoort. God die mensen beweegt, een ritseling van de Heilige Geest. Een beweging van gebed voor de stad. Op een bepaalde manier pril, bescheiden. Maar een groeiende betrokkenheid vanuit het hart.’’

Dan gaan we uiteen in kleine groepjes, het wordt stiller, zachtjes vermengen de vele stemmen zich met elkaar. We danken en prijzen de Heer, we vragen onze hemelse Vader om ontferming met de stad Amersfoort. Aan het einde van de avond vraagt Oeds Blok spontaan of de voorgangers en predikanten die in de zaal aanwezig zijn wellicht samen het dankgebed willen uitspreken. Daar staan zes voorgangers uit Amersfoort: evangelisch, hervormd, gereformeerd-vrijgemaakt, christelijk-gereformeerd en baptist. Zij bidden met ons voor onze stad, gebroederlijk met de handen op elkaars schouders.

Voor veel bezoekers van de startavond van Stadsgebed Amersfoort is een gebedsbijeenkomst niet nieuw, maar de meesten zijn wel verwonderd over de eenheid onder de christenen op deze avond. Velen zijn geraakt door deze eensgezindheid en de betrokkenheid van Amersfoortse voorgangers. Het is gebedsverhoring, weten veel bezoekers zeker. Zij baden jarenlang voor eenheid onder de broeders en zusters van verschillende kerken. De komende jaren zal er drie keer per jaar een stadsgebedsbijeenkomst worden gehouden in Amersfoort, telkens in een andere wijk van de stad en met de kerken in die wijk als ‘gastkerk’. De eerstvolgende gebedsbijeenkomst is eind deze maand, op 31 oktober, in de nieuwe wijk Vathorst.

 

Natuurlijk wordt er al langer gebeden in Amersfoort, op talloze plaatsen en gelegenheden. Maar het lijkt erop dat christelijk Nederland de kracht van het gezamenlijke gebed heeft (her)ontdekt. ,,Ik kan me herinneren dat je wantrouwend werd aangekeken als je vertelde dat je lid was van een gebedsgroep. Dat was ‘verdacht’. Nu kan het gebeuren dat mensen het een teken van armoede vinden als er geen gebedsgroep is in een kerkelijke gemeente”, zegt Gea Gort uit Rotterdam. Zij en haar man verhuisden veertien jaar geleden naar Rotterdam en hebben zich daar sindsdien beziggehouden met interkerkelijke gebedsbijeenkomsten. ,,Eerst was het een klein groepje, voornamelijk mensen die evangeliseerden of uit de hulpverlening kwamen. We zagen de grote noden in de stad en onze eigen onmacht daartegenover. We hadden onze visie op de stad en onze verlangens, maar menselijke kracht schiet tekort. We hadden en hebben nog steeds het verlangen naar eenheid onder de kerken, ook de etnische kerken in de stad - Rotterdam kent meer dan 180 culturen onder zijn inwoners. Die eenheid is een bron van rijkdom die nog te veel in de marge blijft. Dat is dan ook een terugkerend onderwerp in onze gebeden voor de stad.”

Op het moment komt de ‘Woensdagochtendgebed’-groep elke week een uur bij elkaar vanaf half zeven, voor een ontbijt, een overdenking en gebed. Gemiddeld komen er 15 tot 20 deelnemers, voornamelijk leiders van kerkelijke initiatieven of christenen die met een nieuw initiatief bezig zijn in de stad. Elke week wordt een verslag met gebedspunten opgestuurd naar 120 belangstellenden. De voorgangers nemen de onderwerpen ook mee in de voorbedes tijdens de zondagse diensten. Ziet Rotterdam concreet de zegen voor de stad die God geeft op het gebed? Die vraag vindt Gort lastig te beantwoorden: ,,Als ik op een nieuwjaarsdag in de krant lees dat Rotterdam moordstad nummer één is, dan denk ik: oké, we hebben veel om voor te bidden. Maar als ik kijk naar veertien jaar geleden, dan is de sfeer in de stad wel aan het veranderen. We zien veel christelijke maatschappelijke hulp van de grond komen in Rotterdam. De Christelijke Gereformeerde Kerk bijvoorbeeld helpt christelijke gezinnen naar Rotterdam te verhuizen zodat er meer lichtpunten in de stad zijn. Gastvrije plekken waar mensen welkom zijn. Er is een voedselprogramma, Youth for Christ heeft twee jeugdcentra geopend … Het is lastig om concreet aan te geven wat er is gebeurd op ons gebed. Ik geloof dat gebed nodig is, ook al zie ik dat niet direct terug in krantenkoppen. God hoort ons en hoe Hij antwoordt, weet ik soms niet. Ik geloof ook dat gebed onszelf goed doet en dat we elkaar daardoor snel vinden, over kerkmuren heen. Het geloof in Jezus bindt ons samen, er is een hartsverbondenheid.”

Toen Gort met haar gezin in Rotterdam kwam wonen, ervoeren zij dat in het begin als eenzaam. Ze waren via een christelijke organisatie uitgezonden om op het kantoor van Mercy Ships te gaan werken. ,,Om kennis te maken met de stad, namen we onze kinderen mee de Euromast op. We keken uit over Rotterdam en hebben daar als gezin gebeden of God ons op deze plek wilde zegenen. We wilden Rotterdam in ons hart sluiten en meehelpen opbouwen. Ik vergeet nooit meer de indruk die het op ons maakte toen twee mensen die wij niet kenden, naar ons toekwamen en aanboden voor ons te bidden. Dat was zo’n bemoediging.”

Zutphen kent al jaren het stads- en regiogebed, maar net als in veel andere steden in Nederland waren er op den duur steeds minder deelnemers. Sinds enige tijd draait het Stadsgebed in Zutphen echter met nieuw elan, ook omdat er twee stadsevangelisten van Agapè in de stad aan het werk zijn. De krachten zijn gebundeld en verscheidene kerken en groepen doen nu samen mee aan de gebedsgroep die elke woensdagmorgen tussen half zeven en half acht bij elkaar komt. Zowel gereformeerden van allerlei pluimage als baptisten en evangelischen en ook de Vergadering van Gelovigen hebben de handen ineen geslagen. Hans van Dusseldorp is altijd betrokken geweest bij het gebed voor de stad. ,,Ik merk dat het leeft onder christenen. Activiteiten als de gebedstiendaagse tussen Hemelvaart en Pinksteren, de Week van Gebed aan het begin van het jaar en gebedswandelingen, brengen veel christenen op de been. Het is echt een beweging van onderop. Mensen komen van verschillenden huize en dat is steeds minder een obstakel. Ik zou er diep over na moeten denken als je me zou vragen uit welke kerken mijn medebidders afkomstig zijn. Dat er eenheid is als mensen samen bidden, lijkt mij onontbeerlijk. Het is namelijk belangrijk voor de geestelijke autoriteit die een gebed heeft. Als je verdeeld bent, dan kun je moeilijk bidden voor de stad en voor samenwerking tussen de kerken, dat christenen een licht zijn in de stad. Als we elkaar als christenen vinden in het hebben van hart voor de stad, geeft dat kracht aan ons bidden. Dan is het bidden van binnenuit, want het is niet met jezelf in tegenspraak. God verleent er kracht aan. Dat is ook de reden dat we in het stadsgebed eenheid en samenwerking als een hoofdonderwerp naar voren hebben geschoven.”

Zutphen was ook jarenlang de plaats van de satanskerk, en een bolwerk van New Age. Inmiddels is de satanskerk vertrokken en Van Dusseldorp ziet dat als een gevolg van het stadsgebed. ,,We zien het klimaat in Zutphen veranderen. De duisternis over de stad was een aantal jaren voelbaar. Het werk was moeizaam. Nu krijgen we van bidders en evangelisten te horen, dat de tijd rijp is om te gaan oogsten. De afgelopen paar maanden zijn zo’n vijftien mensen, voornamelijk criminelen en drugsverslaafden, tot geloof gekomen. Tientallen mensen zijn al gedoopt en gaan echt verder met God.”

 

Jarenlang waren er maandelijkse gebedsbijeenkomsten in Gouda, georganiseerd door de hervormde kerk, samen met evangelischen en pinkstergemeentes. Na een jaar of vijftien stopten die, maar het bidden bij bijzondere gelegenheden zoals de Nacht van Gebed en de Week van Gebed, ging wel door. Een jaar of tien geleden kwamen voor het eerst enkele voorgangers bij elkaar voor een gebedsontbijt. In het begin één keer per half jaar, maar nu elke twee maanden. Inmiddels doen zo’n 24 voorgangers mee, van allerlei pluimage, van de in totaal 30 kerkelijke gemeentes in Gouda. Maar niet alleen de voorgangers zijn betrokken bij het stadsgebed, ook gemeenteleden bezoeken de gebedsactiviteiten, vertelt Henk van Blitterswijk, betrokken bij het stadsgebed. ,,Bijvoorbeeld op de gebedstiendaagse, die dit jaar voor de derde keer gehouden werd, komen toch al gauw zo’n 150 mensen af. Het is niet onze bedoeling om per se grote gebedsbijeenkomsten te houden, maar het geeft wel aan dat stadsgebed leeft onder de christenen. En dat terwijl gebed een stugge activiteit is, om het zo maar eens te zeggen. Het sluit niet aan bij het menselijk vlees. Dat merken we allemaal wel, denk ik. Dat komt door de geestelijke strijd in ons. We ervaren een drempel om gebedsbijeenkomsten te bezoeken. Toch merk ik een enorme beweging onder christenen naar meer gezamenlijk gebed. En God verleent er ook kracht aan. We hebben tien jaar gebeden voor een goede voorganger in een gemeente. We hebben het lang volgehouden, terwijl we geen resultaat zagen. Uiteindelijk geeft God veel meer dan wij bidden of verwachten. Daarna is niet alleen in die gemeente een voorganger gekomen, maar ook in andere kerken. Daardoor is er meer eenheid gekomen tussen de christenen in Gouda. Dat was en is ook een terugkerend thema in onze stadsgebeden. We hebben ook wel eens een gebedsmars door Gouda gehouden van kerkgebouw tot kerkgebouw, van de hervormden naar de evangelischen en van de christelijk-gereformeerden naar de Vergadering van Gelovigen. En overal konden gemeenteleden aansluiten, dat was heel ontroerend om mee te maken.”